Opa's blog
Opa's Blog - Opa's columns
foto van guido/alle rechten voorbehouden
1. Over Opa Beer
2. Inhoudsopgave
3. Columns van Opa Beer
.-.-.-.-.-.-.--.-.-.-.-.
.-.-.-.-.-.-.-.-.
.-.-.-.-.-
.-.-.
.
1. Over Opa Beer
Dit is Opa's blog. Helemaal, maar dan ook hélemaal alleen van Opa. Want verder heeft Opa niets meer. Hij heeft geen huis, geen kleren, geen vrouw, zelfs geen achternaam. Evenmin weet hij hoe oud hij is. Dat komt zo: tot medio 2009 beleefde Opa z'n ouwe dag gerieflijk en chique in de dierentuin van Cap-Ferrat in Zuid-Frankrijk. Die was al meer dan een eeuw oud en gesticht door Koning Leopold van België. In 2009 werd de dierentuin verkocht: de dieren werden te duur. De grond was meer waard. Er staat nu een beauty centrum voor rijke dames, die hun rimpeltjes willen laten wegwerken. Dat levert meer op, want er zijn zo veel rimpeltjes in de wereld. Maar opa staat nu op straat. We zijn blij met zijn medewerking. Kort interview met Opa: Hebt u kinderen? 'Ik zou het niet weten'. Waar hij het over gaat hebben? 'Weet ik veel, van alles over dieren en de natuur natuurlijk.' Piest opa ook wel eens buiten de pot met een onderwerp, dat buiten de natuur omgaat, bijvoorbeeld hoe het vroeger was? 'Dat maak ik liever zelf uit, jongen, je moet Opa niet leren piesen'. Zo, u weet nu ook meteen wat voor vlees u in de kuip hebt... Opa is recht voor z'n raap. Niet te temmen... sorry... te remmen... Voortaan, zolang het Opa belieft, een heuse (on)geregelde column van... Opa Beer... die geen lid is van enige politieke partij of vereniging, behalve de ANWB, en puur onafhankelijk is, en dat ook zo wil houden...
naar boven/home/inhoud
doorzenden mag onder vermelding van © Column van Opa/www.fabelsvanguido.nl
foto van guido/copyrights niet vrij
Opa's columns
"De kunst van de column is ingehouden schrijven
en overdrachtelijk lezen..."
Opa Beer
2. Inhoud:
280810 Afscheid...
250810 De overheid als roversbende...
140810 Het vluggertje van Cohen
090810 Pompoenen voor komkommers
190710 Voetbal in de kerk...
190710 Onze Lieve Heer heeft rare kostgangers...
120710 De 'Mandeville-paradox'
070710 Dwars door de deur
010710 Haircut
160610 De Fleuro en de Pleuro
270510 De Ontmaskering
120510 Pinokkio
060510 Brood en spelen...
010510 Twee minuten...
260410 De spiegel van de nar...
200410 In alles lijkt een evenredigheid te schuilen...
140410 Achterlijke culturen
050410 Een groot gat...
260310 'De non met een kind'
240310 'Wir haben es nicht gewusst'
130310 'Bestemming bereikt'...
110310 De Farah Fawcett van de Lage Landen...
080310 Opa's zachte kant
030310 Bankbediende... Cool!
170210 Hokjesgeest
220110 Winstverdubbelaars
180110 Vandaag ontving Opa Beer een brief...
140110 Balkenende-normen
080110 Als er te weinig strooizout is, is er te weinig strooizout...
070110 ICEsafe...
030110 Virtueel ‘naoberschap’
181209 Tijden veranderen
101209 Als het kalf...
naar boven/home/inhoud
3. Columns van Opa
Afscheid…
O, wat heeft Opa weer enorm genoten! Dé afscheidsavond van veteranen die het land hebben gediend, dus hun sporen en ridderorden terecht hebben verdiend! Geen sprake van paniek, geen richtingenstrijd, bloedgroepen of generatieconflicten, zoals die nog wel eens willen voorkomen in de politiek. Geen gerontologische fossielen, geen draaikonten of desperado’s. Nee, gewoon ouwe rotten in het vak. Jongens van de oude stempel, jongens van stavast. Circusartiesten die hun vak verstaan, met hun beide voetjes op de grond. Die het vak hebben geleerd in kindercircus Elleboog, het ‘Minerva’ van de politiek… En ellebogen heb je wel nodig in dat vak, dus je kunt niet jong genoeg beginnen…
Opa Beer was gisteren te gast in het Circus Der Anachronisten. Vorige keer heeft Opa zo enorm genoten van de kermis van Job, dus nu was het circus aan de beurt. Het grote adieu-gala van eenieder die er toe deed. En ieder had z’n eigen nummer, speciaal ingestudeerd voor deze avond…
Het begon meteen met uitpakken, het hoogtepunt van de avond, met Ruud, de man met de twee gezichten, dus ook met een dubbelnummer. Eerst toverde hij, wonder boven wonder, Geert uit zijn hoge hoed; en hij was nog niet klaar of hij begon al met zijn nummer messenwerpen, recht in de rug van Maxime. Een echte dijenkletser, wat hij jaren geleden al eens met succes had geoefend op zijn vriend Elco. Maar Maxime had zich er op gekleed, dus die is er niet onder bezweken…
Toen kregen we hoogvliegster Tineke, hoog in de trapeze, die op een gegeven moment haar evenwicht verloor, maar gelukkig in haar zelfgespannen vangnet dook.. Ze was speciaal voor deze gelegenheid per privé-jet komen overvliegen uit Italië…
Marianne, die het dierenleed aangaat, kwam op als dompteur van de tijgers en de leeuwen; en Ben bracht zijn zeehondennummer: bot vangen.
Dries, die vroeger Woutje Wagtmans kon bijhouden, gaf een nummer met zijn éénwieler weg. Hij is nog steeds goed bij zijn, zij het omfloerste, zinnen… Jan-Peter gaf als opperstalmeester een paar van zijn beste schuine moppen ten beste; en Geert was als de beoogde nieuwe circusdirecteur niet van plan zelf ook maar iets te doen, maar riep af en toe wel wat… Cees voelde zich als politieke mastodont weggezet als een oude olifant, terwijl hij juist over een geweldig geheugen en een enorme levenservaring beschikt...
Ruud riep halverwege de avond een time-out uit, of te wel een plaspauze, gedurende welke Opa naar zijn eigen gezeik heeft staan luisteren…
En na de pauze werd het echt spannend… het bavianen-gevecht: wie is het sterkste mannetje? De oude of de jonge? Het werd 0-0.
Groot applaus… en toen viel het doek… het tijdperk is voorbij… tijd voor wat anders… het was me het avondje wel… de fabel is uit…
Opa Beer, 29 augustus 2010.
doorzenden mag o.v.v. www.fabelsvanguido.nl
foto van Napoleon op St. Helena/copyrights zie bron
De overheid als roversbende…
‘Wat is de overheid méér dan een roversbende als de gerechtigheid ontbreekt?’, was al in 420 na Chr. de gedachte van filosoof Augustinus. Als er geen gerechtigheid is, is er geen verschil tussen overheid en maffia. De overheid pakt je immers een groot deel van je geld af en heeft wapens die dodelijk worden gebruikt, en zo werkt de maffia ook: die eist ‘pizzo’, een deel van je inkomen, en anders… ga je er aan… Het verschil tussen overheid en maffia is, als ’t goed is: gerechtigheid… een flinterdun verschil…
Ons systeem in Westerse democratieën is, sinds het Romeinse recht, gebouwd rond het begrip ‘eigendom’, waardoor een individu zich als enige als ‘eigenaar’ mag beschouwen van geld en goederen. Dat kreeg een bevestiging in de wetgeving van Napoleon, die, ondanks zijn tegenslagen, op zijn verbannings-eiland St. Helena zei: “Wat eeuwig zal voortbestaan, is mijn Code Civil”, die model stond voor ons ‘Burgerlijk Wetboek’.
Eigendom is de kern van ons burgerlijk èn strafrecht: inbreuk op eigendom is niet geoorloofd en zelfs strafbaar. En afpakken van eigendom, zelfs door de overheid, mag niet, behalve in zeer uitzonderlijke gevallen. Daarom is dat vastgelegd in onze Grondwet, in art. 14. En dan nog tegen reële vergoeding van de schade die iemand ondervindt als gevolg van dat afpakken.
Andere systemen zijn mogelijk: in communistische en socialistische ‘heilstaten’, waar privé-eigendom uit den boze is, zoals in Amsterdam. Als je er, bijvoorbeeld voor je werk, een kleine flat aanhoudt, en in het weekend buiten woont, wordt dat flatje binnenkort ‘genaast’, dat wil zeggen afgepakt en ter beschikking gesteld aan een ‘behoeftige’, dus aan iemand die niet het volle pond betaalt, maar een 'sociale huur', ongeveer één/derde van de normale huurprijs, die dan ook nog eens aan de huurder wordt vergoed door de overheid via huurtoeslag en sociale uitkeringen.
Ook Opa Beer vindt het leeg laten staan van panden om speculatieve redenen a-sociaal als velen zitten te springen om woonruimte. Het ‘recht op onderdak’ is een essentieel bestaansrecht en daarom één van de ‘Mensenrechten’.
Afpakken van eigendom is ‘diefstal’, maar naar Amsterdamse begrippen ‘normaal’, zoals ook het ‘kraken’ van panden. Amsterdam is niet van plan ‘krakers’ aan te pakken, want volgens de nieuwe burgemeester Van der Laan, ex-advocaat, heeft handhaven van de wet - sinds 1 oktober is kraken strafbaar - “geen prioriteit”; maar het afpakken van het ‘gebruikersrecht’ van een ‘pied à terre’ wèl…
Amsterdam, wees reëel. Als er ‘woningnood’ bestaat, los dat op door het versneld bouwen van sociale woningen. En lukt dat niet, onteigen dan leegstaande panden en woningen… maar wel tegen een reële onteigenings-vergoeding… volgens de Grondwet…
Zo niet, wat is in Amsterdam dan het verschil tussen overheid en een roversbende? Tussen maffia en overheidsmaffia?…
Opa Beer, 24 augustus 2010.
* "Remota iustitia, quid sunt regna nisi magna latrocina?", 'De civitate dei', Aurelius Augustinus.
Art. 14 Grondwet van het Koninkrijk der Nederlanden:
Onteigening
1. Onteigening kan alleen geschieden in het algemeen belang en tegen vooraf verzekerde schadeloosstelling, een en ander naar bij of krachtens de wet te stellen voorschriften.
2. De schadeloosstelling behoeft niet vooraf verzekerd te zijn, wanneer in geval van nood onverwijld onteigening geboden is.
3. In de gevallen bij of krachtens de wet bepaald bestaat recht op schadeloosstelling of tegemoetkoming in de schade, indien in het algemeen belang eigendom door het bevoegd gezag wordt vernietigd of onbruikbaar gemaakt of de uitoefening van het eigendomsrecht wordt beperkt.
Naschrift Opa Beer:
Bij een gemiddelde prijs van 260.000 € per appartement en, gezien het beperkte rendement, een waardeverlies van 2/3e ontstaat een schade van 173.333 € per appartement. Bij een aantal van 750 gevorderde appartementen komt dat de gemeente Amsterdam te staan op een tegemoetkoming in de schade van de appartementseigenaren van 129.999.750 €, een kleine 130 miljoen € dus. Dan maar de parkeertarieven - de hoogste, niet alleen van Nederland, maar van heel Europa - omhoog! Prijs jezelf maar uit de markt, Amsterdam... Er kan nog meer bij...
P.S. 25-8-2010: een woordvoerder van de gemeente heeft bekend gemaakt, dat de maatregel niet van de baan is, maar nader bestudeerd zal worden. In november komt de gemeente er op terug... of liever gezegd: van terug, let maar op...
doorzenden mag o.v.v. www.fabelsvanguido.nl
naar boven
Stanton schaakstukken/voor copyrights zie bron
Het vluggertje van Cohen, ’n Meesterzet…
’t Lijkt Opa enig om lid te zijn van de PvdA: net een kermis! Voor een luttel bedrag – alhoewel, als je 0 € per jaar verdient kost het lidmaatschap je nog altijd 24 € per jaar, is dat ‘socialisme’? Van ‘have-nots’ geld vragen! – kun je er onbeperkt prijsschieten. En nog wel op partijbonzen… als op Bos, die al weer zo’n half jaar op onze kosten bezig is met ‘luieren en pamperen’. Of op Cohen, ‘redder des vaderlands’ en eertijds beoogd minister-president, die waarschijnlijk nog steeds woont in de Amsterdamse burgemeesterswoning om de hoek van de in de metroput of prut weggezakte woningen… Algemeen onderschat, die Job, want bedenker van een ‘meesterzet’…
Kijk, ’t lijkt natuurlijk niet zo slim en ’t wordt ervaren als ‘schieten in eigen voet’ wat Cohen heeft gedaan door een ‘middenkabinet’ af te wijzen en Lubbers te verwijzen naar ‘rechts’. Doet een beetje denken aan je vrouw een ‘one-night-stand’ adviseren met George Clooney… en hoogst verwonderd zijn als ze na een week niet terug is. Of je kop in de muil van koning Leeuw steken - om in fabeltermen te blijven - en raar opkijken als die vervolgens je kop er af bijt… Lijkt toch een beetje op 'zijn job in het zand steken'…
Jan Pronk overweegt kennelijk overstap en promotie, want vindt dat VVD, CDA en PVV het veel slimmer hebben gedaan dan de PvdA… nooit te oud om minister te worden… Duivesteijn vindt dat Cohen de kans van rechts heeft onderschat. En Vermeend denkt evenmin, dat Cohen het goed heeft gedaan… allemaal achteraf…
We kijken even één tent verder dan de ‘job van ku.’, sorry…‘kop van jut' en komen bij de stand 'ballengooien', ook heel leuk:
De interne kritiek op de PvdA neemt toe. Recent nog in Elsevier, hèt orgaan van het establishment, nu ook ontdekt als uitlaatklep van salon-socialisten. Stemerdink en Harry van den Bergh spugen in hun nieuwe lijfblad hun gal over Wouter Bos, die, net als Cohen, een kruidenierspolitiek zou hebben gevoerd... terwijl Opa Beer nu juist de indruk had, dat Bos helemaal niet op een miljardje meer of minder keek... Bos had het kabinet volgens de partij-bonzen niet ten val moeten brengen op de missie-Uruzgan… Naar Opa’s mening had Bos niet eens aan dat kabinet moeten beginnen…
Maar dat was niet de enige fout van Bos, volgens Van den Bergh. Bos had nooit Cohen via achterkamertjes- en achterbankgesprekken naar voren moeten schuiven. Cohen zou alleen kennis van buitenlandse zaken hebben via ‘de stedenband van Managua’, hoofdstad van Nigaragua… als hij en u en ik al weten waar dat ligt…
Wat een gezellige boel, daar binnen die PvdA! Snap je nou waarom een lidmaatschap ervan best leuk zou zijn? Lekker ballen gooien… fabelachtig…
En Ed van Thijn, die een fabelachtig boek heeft geschreven, zoals Opa Beer, en daarom bij Opa niet kapot kan, doet er nog een schepje bovenop: “Cohen begrijpt niet, dat je een schaakzet niet kunt terugzetten”. Gezellig zooitje, of ‘zootje’ zonder i, zoals collega-columnist Afshin Ellian het chiquer in Elsevier omschrijft in zijn column ‘Het is een zootje bij de PvdA.’ Bij zo’n opmerking van Van Thijn wordt de advocaat wakker in Opa, want Cohen heeft, in schaaktermen, een ‘meesterzet’ gedaan, alleen Van Thijn snapt ‘m niet.
Degene, die ooit door een gevorderd schaker is ingewijd in de wereld van het schaken, herinnert zich de schrammen en de builen van het ‘herdersmatje’*: ingemaakt worden in slechts vier zetten! En dat is nog niet eens de kortste variant, want met de ‘narrenmat’*, ook ‘gekkenmat’* genaamd, is het al na twee zetten gedaan met de koopman. Die laatste komt alleen theoretisch voor, zelfs bij beginners.
Maar ‘Ome Job’, opvolger van de grote roerganger ‘Ome Joop’ die na één kabinet en op één diner-avondje, dus in twee zetten, opzij werd gezet door het kabinet-Van Agt-Wiegel, heeft alle records gebroken! Job Cohen, uitvinder van de ‘Job-Variant’, '’t vluggertje van Cohen'… het ‘Cohen-matje’, zoals het officieel de geschiedenis in zal gaan… na één zet… via zijn unieke ‘weggeef-schaakpartij’*… ‘eeuwig schaak’'*…
Ome Joop zal van bovenaf wel trots neerkijken op zijn opvolger Job… die al weer op weg is naar zijn volgende job… misschien wel als de nieuwe burgemeester van Sint-Job-in-'t-Goor… als hij en u en ik al weten waar dat ligt…
Opa Beer, 14 augustus 2010.
* specifieke schaaktermen.
naar boven/home/inhoud
‘Pompoenen voor komkommers…’
Juli en augustus zijn voor de pers traditoneel ‘komkommertijd’: er zijn veel komkommers op de markt, maar er is weinig nieuws. Als er geen voetbal-finale of Tour de France is, valt er weinig meer te schrijven voor de thuisgebleven journalisten dan over ‘de trouwjurk van Yolanthe’ of het gefingeerde verhaal onder de kop ‘man bijt hond’. Vakantiegangers kijken nauwelijks TV en kopen zo nu en dan een Telegraaf, die vluchtig wordt gelezen onder het genot van een koffie en croissant op een terrasje... Weinig nieuws onder de zon… Maar af en toe worden geen appels voor citroenen, maar pompoenen voor komkommers verkocht in dit snikhete seizoen. Dus een tijd om waakzaam te zijn!
Ook politiek was er voor ‘de gewone man’ weinig spectaculairs te beleven deze zomer: het kabinet is demissionair, daar is weinig van te verwachten; de net gekozen Tweede Kamer is met ‘zomer-reces’, dus ook gewoon met vakantie; en de kabinetsformatie vindt achter gesloten deuren plaats, want er is een ‘radiostilte’ ingelast. Dé uitgelezen gelegenheid er een wetsvoorstel met vèrstrekkende gevolgen doorheen te jassen…
Op 30 juli 2010 kopte ‘De Telegraaf’ met de tekst ‘Kamer vernietigend over wetsvoorstel/ OM mag website afsluiten’. Met daaronder het artikel, dat de Tweede Kamer forse kritiek heeft op een wetsvoorstel van demissionair minister Hirsch Ballin van Justitie, dat officieren van justitie de macht geeft eigenhandig informatie van internet te verwijderen als er strafbare of onrechtmatig verkregen informatie op te vinden zou zijn. In zijn memorie van toelichting vermeldt de minister, dat de rechter daar niet meer aan te pas hoeft te komen. D’66 kamerlid Berndsen vindt dat er een rechter over moet oordelen en vindt een kamermeerderheid van VVD, PvdA, SP en D’66 achter zich.
‘Waar hébben we het over?’, zal menig vakantieganger hebben gedacht, om vervolgens snel door te koppen naar andere berichten. ‘Is dit bericht nu een krantenkop waard?’ Ja, want het raakt de wortels van onze democratie als rechtsstaat: ‘Het is geen goede tendens om steeds meer rechterlijke taken bij officieren neer te leggen. Daarmee maak je de officier tot rechter, dat is zijn functie niet’, vindt kamerlid Recourt van de PvdA. Net als zijn VVD-collega, voormalig officier van justitie Teeven, die vindt dat er ‘minimaal een machtiging van een rechter-commissaris’ nodig is.
Je hoeft geen jurist of filosoof te zijn om wat hier speelt te doorgronden, maar je dient wel even de juridische, filosofische en historische aspecten en essenties te kennen:
Juridisch vallen zowel officieren van justitie als rechters onder het ministerie van justitie. Het verschil is, dat de minister van justitie de directe baas is van het openbaar ministerie, waaronder de officieren ressorteren; terwijl rechters onafhankelijk zijn, dus geen verantwoording verschuldigd zijn aan de minister en geen opdrachten van hem aannemen. Met andere woorden: als de minister van justitie dit geen hem welgevallige column zou vinden - wat voor de hand ligt -, dan kan hij onder het nieuwe wetsvoorstel een officier van justitie opdracht geven deze column te wissen. Bij rechterlijke toetsing is het de onafhankelijke rechter die zelf daarover beslist. Is dit nu zo’n belangrijk verschil? Ja! Hier zijn zelfs oorlogen om gevoerd. Even een paar historisch-filosofische opmerkingen ter verduidelijking:
Filosoof Immanuël Kant gaf als definitie van ‘de Verlichting’, dat is de filosofische stroming die kennis en ratio van meer belang vond dan traditie en geloof zonder daarbij God te ontkennen: “de vrijmaking van de onmondigheid van de mens doordat die in het openbaar gebruik mag maken van zijn verstand”. John Locke vond, dat ook de overheid wetten en normen moet dienen. En Montesquieu presenteerde zijn leer van de ‘trias politica’, de strikte scheiding van ‘wetgevende, uitvoerende en rechtsprekende macht’. Allemaal voorwaarden voor vrijheid voor de burgers, afschaffing van de slavernij, vrijheid van meningsuiting, persvrijheid en het grondvesten en handhaven van een ware democratie en rechtsstaat.
De Pruisische koning Frederik de Grote schafte in navolging daarvan de censuur af en zorgde voor vrijheid van meningsuiting, afschaffing van folteringen als straf, godsdienstige verdraagzaamheid en onafhankelijke rechters, maatregelen die door zijn opvolger onmiddellijk werden teruggedraaid. In 1787 verscheen na de Amerikaanse burgeroorlog de eerste Grondwet, waarin de drie machten werden gescheiden onder de term ‘checks and balances’, onderlinge controle van de drie machten…
De tijd van dictaturen ligt niet ver achter ons, we leven er middenin: in Lybië, Iran, Cuba, Noord-Korea en vele andere landen. Griekenland en Portugal zijn pas sinds 1974 een democratie, Spanje sinds 1978 en Roemenië sinds 1990. Joego-Slavië is door oorlogen uiteengevallen en recent voorzichtig opgekrabbeld… Democratie is geen vanzelfsprekendheid, het is iets om te behoeden en behouden… het is ons grootste goed…
Een wetswijziging met grote gevolgen waarvoor in de ogen van Montesquieu een grondwetswijziging met ontbinding van de Kamers en nieuwe verkiezingen nog ontoereikend zou zijn… ingediend door een demissionaire minister…
Is dit waarvoor Hans van Mierlo ons vlak voor zijn dood waarschuwde? Voor ‘de dodelijke omhelzing in Nederland van macht en controle'? “Je kunt niet luchthartig omspringen met de basisprincipes van onze democratie, dat is beangstigend! Controle op macht op essentiële punten behoort tot onze roots… Machthebbers zouden het instinct moeten hebben te weten, dat ze iets onzédelijks aan het doen zijn in democratisch opzicht… Als je kleine normen en waarden zó belangrijk vindt, dan steekt daarbij toch schril af, dat je bereid bent om zó over de grote staatsrechtelijke normen en waarden heen te walsen… Men is de weg kwijt over wat elementair is in de democratie”…
Opa Beer, 9 augustus 2010.
P.S.: De Nederlandse Vereniging van Journalisten is het met Opa Beer eens blijkens haar verklaring van 12 augustus 2010.
naar boven/home/inhoud
St. Roch/foto van guido/zie copyrights/doorzenden mag o.v.v. www.fabelsvanguido.nl
Voetbal in de kerk, wat is daar ‘Mis’ mee?
Volgens de vele enthousiaste kerkgangers van pastoor Vlaar in Obdam helemaal niets. Toch is de populaire pastoor door de bisschop van Haarlem geschorst: de pastoor heeft de heilige eucharistie gevierd in een oranje kazuifel – waar staat groen in de Bijbel? - en volgens hem onvoldoende recht gedaan aan ‘de heiligheid van de eucharistie’. De beelden van het filmpje zouden in binnen- en buitenland verontwaardiging hebben gewekt. De bisschop waarschuwde pastoor Vlaar al eerder de ‘heilige eucharistie’ niet te vermengen met ‘profane evenementen’…
Dat is frappant: de inkt van krantenberichten over pedofiel misbruik, kerkgeld-verduisterende en prostituées bezoekende priesters, weerloze meervoudig gehandicapten verkrachtende fraters en mishandelende en machtsmisbruikende nonnen – over ‘profane evenementen’ gesproken - binnen de kerk is nog niet opgedroogd, of er komt zo’n herderlijk schrijven, thans ‘communiqué’ genaamd, met een verhaal over ‘de splinter en de balk’.
Net als het weigeren van hosties aan praktiserende homo’s. Hoe zie je dat trouwens – behalve aan een aantal ostentatieve relnichten? Pastoors zullen er wel een geoefend oog voor hebben; die lopen immers zelf in damesjurken met roesjes en kantjes. Homo’s komen ook voor onder eerzame huisvaders en zelfs… onder de hostie-uitreikende paters en hostie-ontvangende nonnen. Volgens grappen erover, die al jaren de ronde doen en wel ergens vandaan zullen komen, wemelt het er zelfs van… vergaarbak en kweekvijver…
De kerk heeft ook andere tijden gekend, waarin de kerken net zo vol zaten als de kerk van pastoor Vlaar. Van 1860 tot 1960 kende men het ‘Rijke Roomse Leven’, de ‘Roomse Zuil’, waarin op alle sportgebieden RK-sportverenigingen werden opgericht. Het hoogtepunt werd gevierd in 1953 in het oude – nota bene! – voetbalstadion Galgenwaard in Utrecht, van welke viering een ‘Plechtige Heilige Mis’ onderdeel uitmaakte.
Nou is Opa Beer geen voetbalfan, noch homo, dus van hem kan niet met recht worden beweerd ‘voor eigen parochie’ te praten. Het is interessant te analyseren, waar die spastische reacties van de huidige kerkleiders vandaan komen, want die spelen regelmatig een potje paniekvoetbal; wat een ‘marketing’! En dan moeten we constateren, dat er niets nieuws onder de zon is…
De geschiedenis werkt als de slinger van een klok: we kennen de Nieuw-Testamentische verhalen over de farizeeën als extreme, ‘wettische’ en ‘legalistische’ schriftgeleerden en hoe Christus over hen dacht; we weten van de fanatieke kruistochten, de Inquisitie, de Middeleeuwse misstanden in de kerken en kloosters, waarover de allegorische fabel ‘Van den Vos Reynaerde’ handelt. We kennen de aanklachten van Luther en Calvijn. En er waren in het begin van de 17e Eeuw felle ‘godsdiensttwisten’ tussen de ‘preciezen’ en de ‘rekkelijken’. Allemaal zwarte bladzijden met een religieuze rouwrand…
In feite draaien al die conflicten om: hoe letterlijk moet je een tekst nemen? En hoe overdrachtelijk mag je het zien?... de strijd tussen het ‘laat de kinderen tot mij komen’ van pastoor Vlaar, of het ‘Ordnung muss sein’ van de bisschop.
‘Religie’ betekent volgens de vroeg-christelijke schrijver Lactantius (ca. 250-320 na Chr.): ‘bindmiddel, samenhang, saamhartigheid, saamhorigheid, gemeenschap, verbondenheid*’, dat wij kennen van het woord ‘Liga’. Hij leidde dat af van het woord ‘religare’, wat ‘weer samenbinden’ betekent. Latere kerklatijn-etymologen – de meeste classici waren priester – vonden dat maar niets en leidden ‘religie’ af van het verzonnen woord ‘relígere'; religie zou ‘religieuze plicht’ betekenen. Hinein-interpretieren dus, etymologische geschiedvervalsing...
In zuidelijke landen doet men minder spastisch. Daar worden ook huizen, auto’s, boten en wielrenners gezegend door de pastoor. En dieren. Wat is daar mis mee? Ook dieren zijn ‘schepselen Gods’.
Ook fabels zijn in de kerk lange tijd uit den boze geweest: de kerk kende legenden, heiligenlevens en zo. Totdat die het kerkvolk begonnen te vervelen en de priester Odo van Cheriton ‘exempla’ in zijn preken introduceerde: oude fabels om de Bijbel voor ‘de gewone man’ begrijpelijk te maken. Luther nam dat over. Toen Paus Pius IV zag, dat zíjn kerken leegliepen en het volk in hun moedertaal naar de fabels van Luther gingen luisteren, gaf hij de dichter Gabriël Faërne opdracht een aantal fabels van Aesopus aan te passen aan de katholieke moraal. En het werkte... het nam Luther de wind uit de zeilen…
Ook dieren waren niet ‘welkom’ in de kerk totdat Franciscus van Assisi ‘de levende kerststal’ met succes had geïntroduceerd… Eenzelfde ontwikkeling deed zich voor met de muziek in de kerk: ‘De kerk is geen concertzaal’… totdat Mozart zijn ‘Krönungsmesse’ had geschreven en het volk massaal naar de kerk kwam om er naar te komen luisteren… hemelse muziek… bovendien een korte: de ‘missa brevis’.
Telkens kwam de kerk er bovenop; maar daar is wel zelf-reiniging voor nodig. Het is maar helemaal de vraag, of het schorsen van een enthousiaste, kerkvolk trekkende pastoor hét middel is voor die reiniging van de huidige in zichzelf gekeerde kerk. De bisschoppen doen er goed aan zichzélf te schorsen, een bezinningsperiode op te leggen en daarna de zaak nogmaals te bekijken. De trap schoonmaken moet altijd bij de bovenste tree beginnen…
In de toekomst weer ‘Voetbal in de kerk’? Als de kerken eenmaal zijn leeggelopen, sluit Opa Beer dat niet uit! Opa ziet het helemaal voor zich: een ‘drie heren-voetbalmis’ met als voorgangers: Johan Cruyff, Bert van Marwijk en Louis van Gaal… Voetbal is religie! En religie verbindt… daar gaat het om!
* 'verbondenheid' was het thema, de rode draad, in de 'oranje-mis'.
Opa Beer, 19 juli 2010.
zie ook: 'Onze Lieve Heer heeft rare kostgangers...'
P.S.: Op 28 augustus 2010 werd bekend gemaakt, dat pastoor Vlaar in september terugkeert in zijn parochie na een verblijf in de abdij van Egmond en nadat hij met een aantal van zijn parochianen een bedevaart heeft gemaakt naar Lourdes. Hij zal zich voortaan anders opstellen bij evenementen in zijn kerk...
naar boven/home/inhoud
bijen/foto van guido/zie copyrights/doorzenden mag o,v,v, www,fabelsvanguido.nl
De ‘Mandeville-paradox’
Grote kans, dat u nooit hebt gehoord van een grote, maar in Nederland onbekende Nederlandse filosoof, Dr. Bernhard Mandeville. Dat is niet verwonderlijk, want pas in 2005 ontdekte men twee van zijn tot dusver onbekende gedichten en werd hij bekend als Nederlands fabeldichter.
Bernard Mandeville (1670-1733) was een Nederlander, die met zijn vader als banneling voor de gevreesde en corrupte baljuw èn schout – openbaar aanklager èn rechter tegelijk - Mr. Jacob van Zuylen van Nyeveld naar Engeland was gevlucht na de 'Costerman'-demonstratie in 1690. Mandeville had een hekeldicht tegen de baljuw geschreven.
Hij bleef, met zijn vader, in Engeland wonen, waar hij in 1691 promoveerde als arts, waarvoor hij voordien had gestudeerd in Leiden. Hij specialiseerde zich als psychiater in Londen. Hij was maatschappelijk sterk geëngageerd en was daar bekend geworden als een Engelse filosoof en schrijver.
Naast een aantal boeken over maatschappelijk relevante vraagstukken publiceerde hij in 1705 het satirische gedicht 'The grumbling hive...', een zoemende en klagende bijenkorf, een metafoor voor het ontevreden volk. In 1723 breidde hij dit gedicht uit tot 'The fable of the bees', de 'Fabel van de bijen'. *
In 1729 verscheen het tweede deel, dat hij in 1732 nog verder had uitgebreid. De gedichten deden veel stof opwaaien onder de zogenaamde 'weldoeners', die hij in zijn gedichten op de korrel nam. Naar de mening van Mandeville moet de maatschappij het niet hebben van de luimen van hypocriete weldoeners en zedenmeesters, maar van het opportunisme van het volk.
Hij zag een paradox: ondeugdzame handelingen van een individu kunnen de maatschappij wel voordeel bezorgen.
Ook vandaag de dag profiteert de overheid van de ondeugden van de individu: de overheid kent bijvoorbeeld de risico's van alcohol en tabak, maar strijkt wel de accijnzen op. Deze paradox heet in de economie tot op de dag van vandaag de 'Mandeville Paradox': Eigenbelang en vrijhandel, opportunistische idealen van individuën, zijn de ingrediënten voor een goed geöliede maatschappij.
Deze gedachte werd opgepikt door de liberaal Adam Smith, hoewel die daarenboven een onderscheid wilde maken tussen ethische en onethische handelingen. Wat Smith overnam van Mandeville was de gedachte, dat oog voor het individuele belang het meeste het maatschappelijk belang zou stimuleren; dus een vrije markt zou zorgen voor een evenwichtige ontwikkeling.
Nou, Mandeville is sinds 2008 wel aan zijn trekken gekomen: we hebben de nadelen gezien – en voelen die dagelijks aan den lijve – van een ongebreideld en ongecorrigeerd kapitalisme, dat de economie wereldwijd aan de rand van de afgrond bracht.
Bij onethische handelingen is de balans zo ver doorgeslagen, dat het privé-belang van een individu zeer ten koste gaat van het maatschappelijk belang; daar vindt het individueel belang dus zijn grens… die de laatste jaren onevenredig vaak is overschreden…
Het zou een keer moeten lukken een harde les te trekken uit de – recente – historie; laat de nuance van Adam Smith een item van belang zijn bij de komende kabinets-formatie…
Opa Beer, 120710.
* 'De fabel van de bijen', vertaald door Arne C. Jansen, verscheen bij Uitgeverij Lemniscaat
onder ISBN-nr. 978 90 477 00 333.
"Bestaat er cultuur in Nederland? Ja, een graaicultuur"/Sjaak Bral, conferencier
zie ook: www.bernard-mandeville.nl
naar boven/home/inhoud
titelpagina van de derde uitgave van The Fable of the Bees, 1724/copyrights zie bron
In memoriam Jan Blokker
foto van Guido/copyrights voorbehouden/doorzenden mag o.v.v. www.fabelsvanguido.nl
Dwars door de deur…
Niets is zo moeilijk te pareren als ‘weerstands-gedrag’: kritisch, onafhankelijk, trots de confrontatie zoekend vechtgedrag. Velen kunnen er niet mee omgaan. Psychologische, didactische en management-boeken zijn er over volgeschreven: hoe om te gaan met pubers, opstandige werknemers en andere weerbarstige ‘dwars door de deur’-figuren? Prototype en rolmodel van de weerbarstige man, die immer offensief de uitdaging en confrontatie zocht, was Archie Bunker uit de jaren ’70-serie ‘All in the family’. Zijn vrouw Edith was de enige die hem kon ‘managen’, in tegenstelling tot zijn schoonzoon ‘Mike’, die door Archie altijd werd uitgelokt en uitgescholden.
Interessant daarbij is de vraag, hoe de dommige Edith wèl haar man kon bijsturen. Het antwoord is: door ‘andersom’ te reageren, door er niet tegenin te gaan. Edith accepteerde zijn gedrag, bevestigde dat zelfs: de ‘reverse psychology’.
Diepere oorzaak van recalcitrantie is, paradoxaal genoeg, de roep, zelfs schreeuw om aandacht die er in doorklinkt; geaccepteerd, gerespecteerd en bevestigd worden is daarvoor genoeg als medicijn. Daarom en daarvoor was Archie getrouwd met Edith… Eigenlijk het ‘ruwe bolster, blanke pit’-verhaal.
Een andere, geavanceerdere, methode is die van de ‘extrapolatie’, alleen weggelegd voor een intelligent en equivalent ‘zwaargewicht’: zó ver meegaan in de weerstand van de weerbarstige, dat er voor hem de lol afgaat en hij weerbarstig wordt tegen zijn eigen, door jou met hem gedeelde, weerbarstigheid. Dan zal hij het voortaan wel laten… en zoekt hij ‘een andere oplossing’.
Dé exponent van de recalcitrantie, van ‘resistance behaviour’, in Nederland is wel – ik moet nu zeggen wás wel – de op 6 juli 2010 in het harnas gestorven Jan Blokker. Hij zelf noemde zich ‘vooreerst journalist’; voor zijn lezers was hij ‘vooreerst columnist’, en als zodanig ongeëvenaard. Daarmee niets afdoende aan zijn vele andere kwaliteiten!
Jan Blokker was een provocerend ‘product’ van de jaren ’60 en is dat altijd gebleven. Jan werkte al mee in het opschudding veroorzakende TV-programma ‘Zo is het toevallig ook nog eens een keer’ (1963-1966) met verder Yoka Berretty, Mies Bouwman, Rinus Ferdinandusse, Dimitri Frenkel Frank, Gerard (van het) Reve, Joop van Tijn en Herman Wigbold in de cast, die borg stond voor vlijmscherpe satire. De uitzending ‘Beeldreligie’, waarin de TV werd vereerd en aanbeden (“Geef ons heden ons dagelijks beeld”) als de nieuwe mammon, leidde tot Kamervragen en een oproep aan de minister om in te grijpen; Mies Bouwman trok zich, bedreigd, terug. Maar de geschiedenis gaf de cast wel gelijk…
En zo is Jan Blokker altijd gebleven: jong van geest en in zijn pen de altijd provocerende passief-agressieve puber. Met een geest, scherp als het oog van een arend, kauwde hij de kritische hapjes voor ten behoeve van zijn jongen, zijn receptief lezerspubliek, met wie hij een anonieme, maar hechte band had.
Hoe die band was, beschreef hij op 1 juli 2006 in zijn column ‘Weg’ ter gelegenheid van zijn afscheid van de Volkskrant. Hij voelde zich daar ‘als een snotjongen’ behandeld; geëxtrapoleerd dus. Hij schreef, dat hij zijn lezers zal missen, “die een vage, amorfe, anonieme schare” leken, totdat hij in het ziekenhuis werd overstelpt met kaarten en brieven, soms alleen beschreven met ‘Beterschap van een lezeres uit Drenthe’. Toen wist hij, dat ze bestonden en dat hij niet al die tijd in een vacuüm had geschreven.
Het geheim van de band met zijn lezers? Zij accepteerden hem en zijn weerstandsgedrag, respecteerden hem zoals hij was en bevestigden hem, zoals ook zijn vrouw en kinderen dat deden. Dat was voor hem genoeg om van hen te houden…
Zijn ‘weg bij de Volkskrant’ bleek geen definitief ‘weg’; hij zocht ‘een andere oplossing’ en reïncarneerde met zijn columns bij NRC-Next, door hem liefkozend ‘NRC-Nijntje’ genaamd. En ook nu is hij niet ‘weg’: zijn kritische geest zal ons bijblijven…
We nemen “met pijn in ons hart afscheid” van “een even spannende als capricieuze” man…
Opa Beer, 7 juli 2010.
.-.-.-.-.-.-.-.-.
.-.-.-.-.-.
.-.-.-.
.
naar boven/home/inhoud
foto/copyrights Geen Stijl
Haircut
Je zult toch maar wakker schrikken van een bericht op het ontbijtjournaal: “Klopjacht op plasser KLPD-auto.” What the hell is een KLPD-auto? Gauw het bed uit en googelen op ‘KLPD’. Blijkt het een ordinaire politie-auto te zijn, in de volksmond ‘juten-bak’, smeris-sjees' of ‘kippen-car’. In één etmaal hebben meer dan 100.000 mensen naar een ‘Geen-Stijl’-filmpje gekeken, waarin een dronken Tokkie – of is dat dubbelop? – tot eigen hilariteit bij de TT Assen een politie-auto onderplast. Meer kijkers dan Opa Beer ooit zal halen. Zegt iets over de culturele voorkeur van Nederland…
Psychologisch ligt het natuurlijk gevoelig diep: die Tokkie is een rolmodel! De Tijl Uilenspiegel onder de bouwvakkers. Wie zou niet dolgraag eens de auto van Officier Spee zo onder handen nemen?
Opa Beer dook zijn bed in met de lakens over zijn oren. Om weer wakker te schrikken van het volgende opmerkelijke bericht: “Haircut bij DSB”. Wat is in godsnaam ‘DSB’ in combinatie met een ‘haircut’? Dames Salon Bos?
Het bleek volgens een gezicht ‘type kapper’, Scheltema genaamd, die voorlas uit eigen werk, te gaan om een gevoelige ingreep door Wellink, topper bij De Nederlandsche Bank: die had de kredietkraan voor de DSB-bank van Scheringa dichtgedraaid, zoiets als ‘stekker er uit’, en ja, dan is het gauw gebeurd met de patiënt... een soort financiële euthanasie zullen we maar zeggen…
Scheltema, die zijn rapport deskundig over de verkiezingen had weten te tillen naar het WK-voetbal, concludeert, dat bij de ondergang van de DSB ‘iederéén fout’ heeft gezeten. Dat voorkomt juridisch zwartepieten, dat scheelt straks een hele hoop claims. Niemand aansprakelijk dus. Want iedereen, ook Wellink - hij mag trouwens wel eens naar de kapper -, weet dat wijzen met één vinger naar een ander met twee, misschien wel drie vingers wijzen naar je zelf betekent. Ach, misschien zal Scheringa zijn tanden er nog op kapot bijten…
In het kamerdebat geeft Wellink - wel link - schoorvoetend toe, dat hij onder andere voorwaarden een bankvergunning aan DSB had moeten afgeven… na protest zelfs, dat hij deze helemáál niet had mogen afgeven. Geen ‘mea culpa’, maar excuses ‘namens DNB’. En hij mag blijven zitten om zijn eigen stal te gaan schoonmaken… de fabel van de vos die de boer beterschap belooft, en vervolgens weer het kippenhok induikt…
De discutabele rol van hoofrolspeler Zalm in dit koningsdrama, die de DSB destijds voor een bankvergunning voordroeg bij DNB om er vervolgens zelf verantwoordelijk te worden, blijft onderbelicht: hij mag blijven bij de ABN Amro.
Nieuws onder de zon? Nee hoor. Na het verschijnen van het ‘Rapport Rijnvos’ over de in 1983 failliet gegane, als ‘vuilinisbankske’ opgeofferde Tilburgsche Hypotheekbank, en na de debacles van FGH en WUH promoveerde Duisenberg doodleuk van DNB naar de Europese Centrale Bank en destijds minister Ruding naar de Citibank.
Is er dan sindsdien helemaal niets veranderd in het toezicht van DNB? Ja wel hoor, zooitje ambtenaren er bij en een nieuwe toren op het Frederiksplein. That’s it…
Scheltema ging ook nog even op de stoel van de wetgever zitten: de oproep tot een ‘bankrun’, zoals die van Pieter Lakeman, moet strafbaar worden gesteld, vindt hij… Eindelijk een klokkenluider die nieuwe spaarders behoedt voor de val, waar anderen stiekem hun mond over hielden… en ‘Barbertje’ – wel heel toepasselijk bij deze ‘haircut’ – moet hangen. De boodschapper wordt altijd vermoord…
Het hele verhaal gaat natuurlijk weer in de gebruikelijke doofpot: de Tweede Kamer gaat twee maanden met ‘zomer-recessie’ – die kan er ook nog wel bij; daarna komen er nieuwe kamerleden, die van toeten weten en voor wie het allemaal passé is… en een nieuwe regering.
Wellink gooit straks hoge ogen als opvolger van Trichet… en ex-minister Bos, wiens kinderen dan eindelijk hun eigen billen kunnen afvegen, wordt de opvolger van Wellink… als Barbara - wel ja, wat een toeval - dat tenminste goedvindt… De hoofdrolspelers blijven acteur bij Theater-NL; zij wisselen slechts van rol.
Enfin, zoals dat altijd gaat, hadden de heren ter viering van de goede afloop van het kamer-debat een uitvoerig diner in een sterren-tent van allure. Ze hieven het glas… alles bleef zoals het was… en ze deden een plas...
Bij de auto aangekomen: “Tijl, wat doe je daar bij die dienstauto?… Ah, dit vind ik cut zeg, haircut..."
Het lijkt de TT wel… alles is toegestaan...
Opa Beer, 1 juli 2010.
naar boven/home/inhoud
kikvors/foto van bOb/alle copyrights voorbehouden
Hoe de fabel van 'De Kikvors en de Os' van Aesopus nog altijd actueel kan zijn,
blijkt wel uit de onderstaande Column van Opa Beer over
'De Fleuro en de Pleuro'
Aesopus heeft 'de Griekse crisis' al voorspeld...
foto van Sonja/alle copyrights voorbehouden
De Fleuro en de Pleuro
Het lijkt er op, dat fabels hun eeuwigheidswaarde ontlenen aan het feit,
dat mensen juist géén lessen trekken uit de moraal, die fabels bieden.
Zo blijven fabels altijd actueel en toepasselijk op een situatie.
Kent u bijvoorbeeld de fabel van Aesopus over de kikvors en de os?
De kikvors had een minderwaardigheidscomplex ten opzichte van de os.
In een poging net zo groot te worden als de os,
blies de kikker zich zo op, dat hij uit elkaar spatte.
Europa zou daar een les uit moeten trekken.
Wie Opa Beer langer kent, weet, dat hij altijd een fervent voorstander is geweest van een sterk, verenigd Europa. Want dat biedt welvaart en vrede. Dankzij het verenigd Europa hebben wij hier al 65 jaar vrede. Maar aan alles is een grens, en die grens is nu bereikt.
We weten allen, hoezeer de Euro vandaag de dag onder druk staat. De internationale bankencrisis is bezworen door de financiële steun van regeringen. Dat geld moet ergens vandaan komen. Normaal zou zijn, als die hulp zou zijn betaald uit spaartegoeden van overheden, maar die hebben de Europese landen niet,
want in het verleden is van alles gefinancierd door het maken van staatsschulden.
Geld bijdrukken is mogelijk, maar dat zal een gierende inflatie veroorzaken.
De Europese landen hebben afgesproken, dat de overheidstekorten binnen bepaalde grenzen moeten blijven. Maar diverse landen hebben zich daar structureel niet aan gehouden. Daarom worden de problemen nu zichtbaar in landen als Griekenland, Spanje, Portugal en Italië, die de afspraken aan hun laars hebben gelapt.
Vroeger of later zullen daar meer landen bij komen: IJsland, dat de voorgeschoten ICE 'Safe'-gelden nog steeds niet heeft terugbetaald, heeft nooit willen toetreden tot de Europese Unie en de Euro. Nu IJsland financieel aan de grond zit, heeft het ineens wel om toetreding verzocht. Ook Kroatië wil toetreden, evenals Turkije.
Wordt Europa sterker als het groter wordt? Niet per definitie. Je kunt als hotelier je hotel wel vol krijgen, maar als de gasten niet betalen, is het faillissement nabij. Dat is wat er aan de hand is: de kikker is bezig zich op te blazen.
Je kunt pas in een nieuw huis gaan wonen, als het klaar is; niet als de aannemer nog bezig is met de fundamenten. Is Europa klaar voor nieuwe uitbreidingen? Geenszins. We noemen de uit nood gekozen sluiproute van een Verdrag gemakshalve ‘Grondwet’, terwijl diverse landen dat niet wilden uit angst voor bevoogding door de Europese Commissie; we hebben een ongekozen kleurloze ‘President’, die niet meer dan een Voorzitter is; we zijn een Federatie zonder hecht verband; we hebben een Europees parlement, dat Babylonisch her en der vergadert, zonder de macht nu eens aan zich te trekken, waardoor de Commissie te sterk blijft. Kortom, we zijn nog in de groei.
Er gaan stemmen op om landen als Griekenland uit de Euro te zetten. Anderen vinden dat niet fair en zijn bang dat Europa dan uiteen valt. Die laatsten vergeten dan, dat Griekenland niet fair is geweest door ons jaren voor de mal te hebben gehouden. En dat geldt voor meer landen. Die landen dreigen ons nu de diepte in te trekken.
Door het gezamenlijk hebben van de Euro, hebben we alleen het ‘rente-wapen’ over om de Euro te sturen; het middel van het verlagen van de interne wisselkoersen is daarmee vervallen.
En daarin zit hem de crux.
Les één van reddend zwemmen is: als de drenkeling blijft tegenspartelen tegenover zijn redder, zal die redder hem een tik moeten verkopen, anders verdrinken ze allebei. Dat geldt ook voor de tegenspartelende en onbetrouwbare landen.
Het is niet voor het eerst, dat er een ‘Europa van twee snelheden’ is. Dat is ingebakken in de cultuur en de volksaard van de diverse landen. Dat kun je niet willen, maar het is de realiteit.
Opa Beer vindt, dat Europa die realiteit onder ogen moet zien. Politiek kan Europa overleven, maar de zwakke broerders krijgen een eigen, gedevalueerde munt. Een splitsing dus van de Euro in een ‘Fleuro’ en een ‘Pleuro’. Tevens een splitsing van een sterk kern-Europa en een schil van zwakke landen, die een prikkel en uitdaging krijgen om hun economie te saneren en daarna weer tot de sterke kern te gaan behoren. Om het in voetbaltermen uit te drukken: een splitsing in een eerste en tweede divisie.
Door de gedevalueerde Pleuro worden die landen goedkoper, ook voor de Fleuro-landen, wat hun concurrentiepositie in de wereld versterkt en productie en toerisme in die landen zal stimuleren. We gaan dan weer in Zuid-Europa met vakantie in plaats van naar Amerika, en kopen in die Pleuro-landen meer, want goedkopere goederen.
Hard? Ja, maar noodzakelijk. Unfair? Nee, een consequentie van een tekort aan begrotingsdiscipline van die landen. Een burger die te veel uitgeeft, moet daar ook een keer voor bloeden.
Als we doorgaan met pappen en nathouden, gebeurt waarvoor Aesopus,
die zelf kwam uit de buurt van wat nu Griekenland is,
ons nu juist wilde behoeden:
dan spat Europa uit elkaar…
Opa Beer, 16 juni 2010.
Op 19 juni 2010 kreeg Opa Beer bijval van het Hoofd
van de afdeling Obligatie-beleggingen van verzekeraar Axa,
Theodora Zemek, die, net als Opa Beer,
een duaal stelsel in Europa ziet komen.
Zij noemt het 'de neuro' en 'de sudo'
(zie het artikel in De Financiële Telegraaf).
Opa Beer houdt het toch op 'de Fleuro',
van het Franse woord 'fleur', bloem, en
'de Pleuro', van 'pleurer', huilen.
Dank voor je bijval, Theodora!
Als een Pleuro-land zich
weer hersteld heeft,
kan het zich
opnieuw
inkopen
in de Euro.
Opa Beer, 20 juni 2010.
de griekse "amphora"
Doorzenden mag o.v.v © www.fabelsvanguido.nl
naar boven/home/inhoud
antieke Japanse illustratie van "de kikvors en de os"/foto van guido/copyrights voorbehouden
In het vooruitzicht van de verkiezingen voor de Tweede Kamer wijdt Opa Beer hieronder een aantal van zijn columns aan de politiek...
De Ontmaskering…
Gaat u wel eens in jacket naar het strand? Of in uw zwembroek naar een begrafenis? Opa denkt van niet. Waarom u dat niet doet? Omdat dat niet past… omdat bij elke gelegenheid wat anders hoort. Hoe je dat weet? Kwestie van opvoeding, kwestie van fatsoen… respect… kwestie van ‘normen en waarden’...
Ach, eigenlijk voel je zoiets vanzelf aan… als het goed is. Als je het anders doet, is het vreemd, heeft het iets oneigenlijks… iets vlerkerigs… iets anachronistisch. Studenten doen zoiets, die hebben er de leeftijd voor. Dat mag, zolang het maar niet ten koste gaat van een ander. Want dan overschrijd je een grens. Van wie verwacht je het niet? Van een minister-president… en zeker niet, als die zelf ‘normen en waarden’ heeft ge-herintroduceerd…
Gisteren ging ie in de fout…finaal… tijdens het verkiezingsdebat… tegenover Mariëlle Tweebeeke… een vakvrouw, zoals zij haar vragen stelde. Zij stelde een vraag, die ons kiezers allen bezighoudt… twee maal… drie maal… geen fatsoenlijk antwoord… Deed zij iets fout? Geenszins, eenieder die iets weet van ondervragingstechnieken weet, dat het juist de táák is van een professioneel interviewer om dóór te vragen, zich en het publiek niet te laten afschepen… en een publiek persoon dient te antwoorden, tenzij het landsbelang zich er tegen verzet… zo liggen de rollen…
In plaats daarvan liet ie zich verleiden tot een opmerking, die ongepast is… na de vierde herhaling van de vraag antwoordde ie: “U kijkt zo lief”… ongepast… een minister-president onwaardig…het is compromitterend om uit je rol te vallen en daarmee een ander in verlegenheid te brengen, dát is de essentie… je overschrijdt dan grenzen… je rolgrens… en de grenzen van fatsoen… onprofessioneel…
De vakvrouw slikte even… keek ‘m strak aan… ging er niet op in… bleef zich zelf, zichzelf en de ander respecterend… en ze ging gewoon door met haar vak… op haar eigen, professionele wijze…
Of zij op excuses zit te wachten?
Ach… dankzij haar heeft hij zijn ware ik laten zien… en dat is de grootste beloning voor een interviewer, mooier dan welk bedacht en ingestudeerd antwoord ook… de ontmaskering…
Opa Beer, 27 mei 2010.
naar boven/home/inhoud
"Politici? Ach, allemaal hetzelfde", mopperde Opa...
foto van Guido/zie copyrights
Pinokkio
Wat zou u doen als je na 4 gevallen kabinetten en een verloren race voor het presidentschap van Europa ‘down the drain’ dreigt te gaan? Als niemand je nog aandacht wil geven, zelfs Cohen niet? Precies, uw dokter bellen, de voormalige ‘spindoctor’ in dit geval: dé specialist als het om mannetjes-maken gaat. Zeker als die je al 4 keer wèl het torentje heeft ingeholpen.
“Waar zit je Jack? Waar hang je in ‘s-hemelsnaam uit? Heb je al wel 10 keer geprobeerd te bellen”, klonk het paniekerig door de telefoon. “Rustig, rustig, ik ben in de Frederikskazerne, druk bezig met mijn adjudant. Maar waar kan ik je mee helpen?”, klonk het hijgerig, maar geruststellend aan de andere kant.
Kun je me weer op de politieke kaart zetten, Jack? Ik bedoel, ik en de partij politiek weer in beeld? Zelfs Job wil niet met me in debat. Ik dreig deze ‘battle’ – in deze kringen gaat alles in het Engels tegenwoordig - te verliezen.”
“Daar heb ik al lang over nagedacht: I spinned my story. Ik heb een uitgewerkt plan. Geen paniek, MP, zodra ik klaar ben wip ik even langs.” En hij hing op…
’s-Avonds wipte de voormalige spindoctor inderdaad even binnen. In het torentje klonk het op samenzweerderige toon uit zijn mond: ‘Kijk MP, wat wij gaan toepassen is de ‘reverse psychology’. De vijand wil je isoleren en denkt je daarmee op de kast te krijgen, ze zuigen het bloed onder je nagels vandaan. Jij wordt boos en raakt in paniek. En dat moet jij niet willen, MP!
Als je moeder je vroeger voor straf je speeltje wilde afpakken, wat deed je dan? Boos worden natuurlijk… Fout, helemaal fout! Je had moeten zeggen: ‘Maakt me niets uit, zolang u maar van mijn snoeptrommel afblijft’. Grote kans, dat ze je dan je speeltje had teruggegeven en daarvoor in de plaats je snoeptrommel had afgepakt. Terwijl die trommel je eigenlijk niets kon schelen, want hij was leeg, maar dat speeltje wèl. Snap je het nu, MP, precies het tegenovergestelde doen van wat de vijand wil en jij geneigd bent fout te doen. Dus nu even geen sjoege geven aan de pers, wegduiken voor elke TV-ploeg, krant voor je hoofd als je over het Binnenhof loopt, elke persconferentie afblazen: De MP heeft het te druk met staatszaken!
Dát is waar ik zo druk mee bezig ben, in het diepste geheim, veilig in de Frederikskazerne, samen met mijn adjudant. Zelfs mijn vrouw weet niet waar ik uithang. Geloof me, MP, dit is onze laatste kans. En inmiddels zet ik de Joker in, mij zelf: ík ga de aandacht trekken van de pers, samen met mijn adjudant. Ik word jouw bliksemafleider, dan blijf jij in de luwte, MP. Het enige wat jij uit je hoofd moet leren is ‘Geen commentaar, dit is een privé-aangelegenheid”. En weg was de dokter.
Dat gaf de MP weer moed. Niemand zo bemoedigend als deze spindoctor, trouw als een vleesgeworden marionet. Hij lijkt zelfs wel een beetje op een marionet: Pinokkio, die neus, die oren, dat haar… de verpersoonlijkte hoeksteen van de samenleving… met zijn adjudant… Hij zou alles, maar dan ook alles overhebben voor de goede zaak… desnoods normen en waarden opzij zetten… desnoods het 9e, ja zelfs het 6e gebod er voor overtreden… geen probleem… in verkiezingstijd is politiek oorlog! Het Christelijk volksdeel is de laatste tijd wel wat gewend op zedengebied…
Enkele dagen later viel de bewakingscamera op het Binnenhof iets verdachts op: een zich merkwaardig gedragend individu, wegduikend voor elke TV-ploeg… met een krant voor zijn hoofd… op weg naar het torentje… De zojuist naar het Binnenhof overgeplaatste adjudant vertrouwde het niet… en hield hem aan… en wat zag zij daar achter die krant?
“Pinokkio, ben jij het?”, schrok zij. Met een schaamrood gezicht en een lange neus bekende hij eerlijk… “Ja, ik ben het”… de spindoctor… gevangen in zijn eigen web…
Opa Beer, 12 mei 2010.
Op 14 mei 2010 trad Jack de Vries af als staatssecretaris en trok hij zich terug als candidaat-kamerlid voor het CDA
Dobbelstenen/copyrights zie bron
naar boven/home/inhoud
Brood en spelen…
Job Cohen heeft gymnasium gedaan, en dat is te merken… hij kent het adagium van Caesar: ‘Geef het volk brood en spelen’ en… ze zullen op je stemmen… Vandaar de opvatting van Cohen “5 mei, Bevrijdingsdag, dat móet een jaarlijkse vrije dag worden’. Pauw en Witteman hadden laten berekenen, dat zo’n extra vrije dag per jaar de werkgevers 300 miljoen zou kosten, … nog los van de kosten van feesten en evenementen… “Ja, ik weet ook nog niet, waar we dat van gaan betalen”… aldus Job. “300 miljoen, in ’t hart van de crisis”, roepen de reporters vertwijfeld uit… Job, blokkeert, blijft onverstoorbaar kalm… Net als op de herdenkingsavond van 5 mei… aanslag of mafkees, Job blokkeert, reageert niet… Over vier jaar zal hij weten, wat er door hem heenging en hoe het zat…
Dat heeft hij natuurlijk van zijn leermeester, de bevlogen socialistische Sinterklaas-voorganger van de tachtiger jaren, Sint Joop… die met zijn pietermannen ook links en rechts geld uitgaf onder het motto “We weten nog niet, waar we dat van gaan betalen”… met een decennialange economische malaise als inhaalslag tot gevolg... Cohen heeft er niets van geleerd… behalve natuurlijk geld uitgeven... dat er niet is... big spender...
Economische crisis, we zitten er midden in… het zal niet de eerste zijn… en ook niet de laatste…
Crises, waar komen ze vandaan? Waardoor worden ze veroorzaakt? Opa denkt, dat het kindjes zijn, geboren uit het megalomane huwelijk van moeder hebzucht en vader onbetrouwbaarheid… asociale partners,
die elkaar uitlokken en uitstekend aanvullen…
De eerst bekende Westerse crisis vond plaats in 1637 en werd de ‘Tulpenmanie’ genoemd. De tulp, een prachtige tuitvormige bloem, voortspruitend uit een bol, werd geïmporteerd vanuit Turkije. De tulp was nieuw en schaars, dus duur. Toen bleek, dat tulpenbollen zich in één jaar kunnen vervier- of vervijfvoudigen, werd het een beleggings- en later speculatie-object. Per bol werd door de ‘floristen’ grif 3000 gulden (thans 30.000 euro) betaald, wat volgend jaar zo’n 120.000 à 150.000 euro zou worden. De handel stortte in, toen de prachtige ‘varianten’ zieke en daardoor onvruchtbare en onverkoopbare doorfokbollen bleken te zijn geworden.
Volgende grote Westerse economische crises waren die van 1720, 1730, 1822, 1929, 1973 en als laatste die van 2008, de huidige zich nog steeds zijwaarts infecterende wereldcrisis. Alle gevallen hadden als oorzaak: hebzucht van speculanten, waar de al even hebzuchtige bankiers handig op in speelden…
Crises zijn van alle tijden: de Bijbel kent al ‘de zeven vette en zeven magere jaren’.
De mens schijnt maar moeilijk te kunnen bevatten, dat ook instituten als banken, gemeenten, provincies, pensioenfondsen, kerken en zelfs landen failliet kunnen gaan… dat die niet meer aan hun betalingsverplichtingen kunnen voldoen: de onaantastbaarheid van de schijn...
Japan ging jaren geleden onderuit, daarna volgden de Zuid-Amerikaanse landen als Argentinië, recent Amerika, het megalomane Dubai, nu in Europa Griekenland… wie volgen in dit domino-spel? Portugal, Spanje, Engeland… Winstverdobbelaars in plaats van verdubbelaars… 'Speelhansen', als in het sprookje van Gebrs. Grimm...
Ook het moderne booming China kent z’n bubbels-in-wording… als die uit elkaar spatten!… Niets geleerd van hun even ambitieuze als illustere voorganger en later verguisde keizer Zhu-Din op het hoogtepunt van de Mingdynastie:
Hij had de hoofdstad laten verplaatsen naar Peking, alwaar hij ‘de verboden stad’ van teakhout liet bouwen, inclusief de Hemelse Tempel en het Mingmausoleum. 70 jaar vóór de Europeanen had China alle wereldcontinenten ontdekt en belastingplichtig gemaakt. China had een enorme vloot van duizenden handelsboten en alle wetenschappelijke kennis in huis, waar men in Europa nog slechts van droomde. China was Viëtnam binnengevallen, omdat het eigen timmerhout op was geraakt.
Toen in een kwade nacht in 1421 de houten verboden stad in vlammen was opgegaan, vervolgens de vloot door een tsurnami werd vernietigd en de oorlog van de guerilla’s van Viëtnam was verloren, was China failliet: “De mensen hebben niets anders meer dan gras om te eten”. De gedesillusioneerde keizer overleed in 1424 en zijn zoon volgde hem op. De afgezette Minister van Financiën, die Zhu-Din steeds gewaarschuwd had en daarom door hem in de gevangenis was geworpen, werd in ere hersteld om de economie te saneren. Deze besloot de vloot niet te herbouwen, de oorlog te stoppen, bouwplannen te versoberen, know-how te verkopen aan het achterlijke Europa, op alle manieren te bezuinigen en anderzijds de economie te stimuleren…
‘Nihil novi sub sole’, zeiden de Romeinen. Job, de zelfgedroomde nieuwe premier Cohen, moet het kunnen vertalen: ‘Niets nieuws onder de zon”. Eerst verdienen voor we het kunnen uitgeven. Nee Sint Job, voorlopig geen geld voor nieuwe feestjes…
Opa Beer, 6 mei 2010.
Doorzenden mag o.v.v © www.fabelsvanguido.nl
naar boven/home/inhoud
Nationaal Monument op de Dam in Amsterdam/copyrights zie bron
Twee minuten...
Tijd is een relatief begrip. Dat bewees Einstein, en dat is ook onze eigen waarneming. Prettige momenten vlíegen voorbij, denk bijvoorbeeld aan twee minuten van zinnelijk genot. Terwijl je door een saaie of moeilijke tijd maar niet lijkt heen te komen. Kwestie van ‘tijds-gevoel’ en 'tijds-interpretatie'. Slechts twee minuten voor onderstaande column...
Verstandige mensen plannen pauze-momenten in hun agenda: maten rust zijn ook muziek. De boog spannen èn ontspannen houdt de geest elastisch. Verstandige mensen doen aan bezinning, aan (her)oriëntatie of meditatie, al is het maar twee minuten. Kwestie van verantwoord tijdmanagement en tijdsbalans. Rust en stilte zijn schaarse goederen geworden, waar we zuinig op moeten zijn in onze voortrazende wereld.
Nederland als land kent ook zijn schaarse rust en stilte: twee minuten dodenherdenking, van 20.00 uur tot 20.02 op 4 mei jaarlijks. Treinen en trams worden stilgezet. Gesprekken worden gestaakt.
Voorafgaand aan de ‘Nationale Herdenking’ wordt door een lid van het ‘Nationaal Comité 4 en 5 mei’ de volgende tekst uitgesproken:
"Tijdens de Nationale Herdenking herdenken wij allen - burgers en militairen - die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties. Alle herinneringen daaraan komen samen tijdens de ‘Nationale Herdenking’. Om acht uur is het overal in Nederland twee minuten stil. Twee minuten, waarin we ons realiseren dat we hier in vrijheid twee minuten stil kunnen en mogen zijn. Ter nagedachtenis aan allen die zijn omgekomen, leggen Hare Majesteit de Koningin en Zijne Koninklijke Hoogheid de Prins van Oranje de eerste krans bij het Nationaal Monument."
De gedachten, die omgaan in de hoofden van de aanwezigen bij de plechtigheid, zijn moeilijk te lezen. Ze kunnen variëren van persoonlijke herinneringen, gemis aan dierbare gevallenen tot plichtmatig daar aanwezig zijn. Er zijn ook mensen, die deze plechtigheid overbodig en achterhaald vinden… omdat ze aan de omstandigheden van toen toch niets meer kunnen veranderen of toevoegen en we in het hier en nu leven, met alle problemen van nu...
Slechts twee minuten, met voor iedereen een eigen beleving en gevoelsduur…
Een volk, dat zijn gevallenen en geschiedenis niet herdenkt, is zo arm als iemand zonder gevoel en zonder geheugen...
Wat er in Opa’s hoofd omgaat in die twee minuten? Respect voor mensen, die moedig hun leven hebben gegeven… medelijden met mensen, die onschuldig gevangen werden genomen en de dood werden ingejaagd… verschrikking om de vanzelfsprekende industriële vernietiging, die mensen zich tegenover onschuldigen denken te kunnen permitteren... respect voor een volk dat jaren heeft geleden, zich er bovenop heeft gewerkt en de puinhopen heeft omgezet in welvaart… dank aan degenen, die ons land hebben bevrijd en economisch hebben gesteund... respect voor diegenen, die zich tegen de vijand keerden maar het godzijdank hebben overleefd…
Maar ook onbegrip: dat er onvoldoende aandacht is voor allen, die nog wèl leven en onterecht gevangen zitten, vaak zonder enige vorm van eerlijke berechting… in gevangenissen en concentratiekampen met martelpraktijken, overal ter wereld… dat Guantanamobay nog steeds niet gesloten is… dat we aan die zaken, waar we nog wèl wat zouden kunnen doen, weinig of geen aandacht schenken, in het algemeen niet en ook niet bij deze officiële gelegenheid, die zich daartoe uitstekend zou lenen… al is het maar door uitbreiding van de tekst, die wordt uitgesproken vóór de kranslegging, met een paar woorden: “... Ter nagedachtenis aan allen die zijn omgekomen en in gedachten bij hen die, waar ook ter wereld, nu ten onrechte zitten opgesloten, worden gemarteld en gedood, leggen Hare Majesteit de Koningin en Zijne Koninklijke Hoogheid de Prins van Oranje de eerste krans bij het Nationaal Monument."
Een moderne update en upgrading door een kleine uitbreiding van de zin met een grote morele betekenis: omdat het verleden alleen zin heeft in het driedimensionale perspectief van heden en toekomst... omdat het verleden ons kan en moet leren, dat zoiets nooit meer mag gebeuren… zodat onze oorlogsdoden niet voor niets zijn gevallen… maar postuum nog iets kunnen betekenen voor lotgenoten, die nog wèl in leven zijn… Dat zou de Nationale Herdenking de derde dimensie geven, die het verdient...
Doorzenden mag o.v.v © www.fabelsvanguido.nl
naar boven/home/inhoud
30 jaar
"Moeder des vaderlands"/naar een impressie van van Ank ter Kuile/
copyrights voorbehouden aan Ank
Proficiat Majesteit!
De spiegel van de nar...
Op het recente D'66-partijcongres had Hans Wijers het in zijn toespraak over 'de hofnar in de Nederlandse politiek'. Jaren niets gehoord van Wijers, voormalig minister van EZ, noch van het fenomeen 'Hofnar'.
Het oudere, rokende deel van Nederland zal 'Hofnar' associëren met een sigarenmerk; de belezen Nederlander weet ongeveer wat 'de Hofnar' was: variërend van een door zijn figuur al lachwekkende zot tot een door zijn voordracht en inhoud geestige komiek, zeg maar een Youp, optredend voor het Koninklijk Huis.
Interessant is de vroegere functie van de hofnar. In 1837 verscheen van Andersen het sprookje 'de nieuwe kleren van de keizer'. De essentie er van was, dat de keizer geen oprechte 'feed-back' kreeg van de ja-knikkers in zijn omgeving, waardoor hij, door dure oplichter-kleermakers gekleed, in zijn nakie werd toegejuicht door zijn volk. Niemand durft een keizer te corrigeren, behalve een nar...
De vorige column van Opa heette 'In alles lijkt een evenredigheid te schuilen'. Zo is dat ook
met macht: de omgeving van de keizer wil zozeer aankleven aan die macht, dat het de keizer ontziet in kritiek om niet in ongenade te vallen, zowel in het voor-, als nadeel van de keizer zoals in het sprookje. Dat trekt een vacuüm, waardoor de keizer vereenzaamt.
Daarom is 'staatshoofd' zo'n eenzaam beroep, want feed-back is een schaars goed. Oprechte kritiek kun je alleen verwachten van oprechte familie en vrienden - maar wie zijn dat? - en, merkwaardigerwijs, van vijanden die er geen belang bij hebben je te vriend te houden en je niet ontzien...
Tijl Uilenspiegel is de bekendste nar uit onze literatuurgeschiedenis: hij hield een
spiegel voor - 'spiegel' zit in zijn naam -, de essentie van het beroep van de nar.
De politiek heeft één ding geleerd van de 'affaire-Fortuijn': niet demoniseren. Daarom werd 'de hofnar' door Wijers niet bij naam genoemd.
Wilders leeft in een spagaat: om stemmers te trekken, moet hij, als geoefend debater, chargeren; anderzijds plaatst hem dat in de zijlinie van de politiek... hij vereenzaamt...
Een valkuil voor zijn politieke rivalen is net zo'n spagaat: hem zo chargeren, dat je de spiegel van de nar niet ziet...
De mooie Nancy Astor
copyrights zie bron
Opa's Blog
FemFem
In alles lijkt een evenredigheid te schuilen...
Zit je bijvoorbeeld in een peperduur drie-sterrenrestaurant ‘nouvelle cuisine’ te eten, dan betaal je goud voor een enorm bord met daarop een vers gesneden schijfje aardbei waar ze het oneetbare kroontje zijn vergeten af te halen, een vingerhoedje zwezerik, postzegeltje foie gras, met vijf druppeltjes appelstroop en drie stengeltjes peterselie als ‘garnie’ opgediend door een livreier met witte handschoentjes. En vraagt hij je bij het afrekenen van een modaal weeksalaris rustig de tip apart te vermelden, terwijl jij haast hebt om nog even bij Febo langs te gaan voordat die sluit. De nouvelle cuisine heeft niet veel om het lijf…
En zo is het ook met schoonheid: loop bij de Hema even langs het meisje van de rookworsten en je smelt van haar schoonheid… totdat ze haar mooie mondje opendoet. Schoonheid en intellect zijn meestal omgekeerd evenredig. Zo gaat het verhaal, dat Marilyn Monroe ooit haar kinderwens met Winston Churchil zou hebben gedeeld. Ze zou hebben gezegd: “mijn schoonheid en uw verstand, dat zou een mooie combinatie opleveren”, waarop Winston even bot als scherpzinnig, al weer zo’n evenredige schijn-paradox, antwoordde:
“maar denk u eens in, dat het resultaat omgekeerd zou zijn”.
Hoe zit dat met vrouwen in de politiek?
Nancy Astor, de eerste vrouw in het Britse parlement, waar zij van 1919 tot maar liefst 1945 bleef zitten,
ging goed, althans wat schoonheid betrof. Ze was mooi, maar echt aardig was ze niet,
want ze voegde Winston eens vilein toe: “Als ik uw vrouw was, zou ik gif in uw koffie doen”,
waarop hij riposteerde met: “als ik uw man was, zou ik het opdrinken ook”.
En echt intelligent vond hij haar ook niet, want zij was warm voorstander van de ‘appeasementpolitiek’,
terwijl Churchill geen enkele concessie wilde doen aan zijn rivaal Hitler. En Churchill won…
Maar in het algemeen vind je in de politiek ècht slimme dames. Denk eens aan Erica Terpstra en Jorritsma,
de vlaggeschepen van de VVD, Jeltje van Nieuwenhoven, Henriëtte Hamer,
onze IJdele Gerda en IJzeren Rita, het boegbeeld van Ton.
Het intelligente van politici zit 'm immers in het zitvlees, dus dat zit wel goed, want, getalenteerd of niet,
als je het een paar jaar volhoudt in de politiek,
heb je, net als Bos met zijn vier jaar vaderschap op onze kosten,
ook zonder enige opleiding recht op een goed betaalde overgang,
waarna je zo doorschuift in een topbaan of een serie commissariaten of, als je je leeftijd
een beetje meehebt, in je premievrije riante pensioenregeling.
Een gunstige uitzondering op de regel van de omgekeerde evenredigheid tussen schoonheid en verstand is Femke Halsema, de groene lente van de politiek. De JOVD-ers vonden haar in 2006, in studententermen, 'een echte Milf' en riepen haar uit tot ‘de liberaal van het jaar’, wel een linkse dan, wat opmerkelijk is voor een rechtse jongerenclub. En Frans Weisglas - wie is dat ook al weer? - reikte haar onlangs de Thorbeckeprijs uit, ‘een wisselprijs die eens in de twee of drie jaar wordt toegekend aan een volksvertegenwoordiger die het vermogen heeft in redevoering en debat de aandacht van zijn toehoorders gevangen te houden door de beheersing van retorica’, want zij is ‘sprankelend, vaak verrassend en scherp’.
Ere wie ere toekomt, proficiat Femke, je hebt hem verdiend, vindt ook Opa.
anemonen/foto van guido/zie copyrights
Proficiat Femke!
Een vergeten commentator vindt Femke te veel twitteren. Onzin, twitteren is hun vak, daar worden politici voor betaald. Achter veel getwitter gaat soms een complexe gedachtenwereld schuil. En wat zouden ze dán moeten? Verhagen doet niet anders… net als Obama, vandaar... Ook zou Femke zich schuldig maken aan ‘over-exposure’, haar merk is sterker dan dat van haar partij, dus als zij weggaat, laat ze een groot gat achter… dat heeft Bos ook achtergelaten, maar daar doet niemand moeilijk over,
daar betalen we rustig nog jaren op af…
De commentator vindt Femke te snel praten... logisch, ze denkt sneller
dan hij en haar mooie mond kunnen bijbenen, en dat zie je niet veel in de politiek...
Hij noemde Femke zelfs 'the kiss of death'... mocht ie willen, zo'n mooi afscheid...
'De druiven zijn zuur', om het maar eens in fabeltermen samen te vatten.
Nee hoor, van Opa mag Femke zoveel twitteren en exposen als ze wil...
van Opa mag ze blijven zitten waar ze zit
Of de dames en heren studenten binnen de JOVD haar ook nog zullen zien zitten als ze als minister van onderwijs haar programmapunt ‘leenstelsel in plaats van studiebeurs’ in de praktijk gaat brengen? En denkt Femke nu echt veel 'sterke schouders' in Nederland over te houden, als zij een 60%-tarief wil invoeren en tegelijk hypotheekrente- en andere aftrekken wil afschaffen?
Churchill zou zeggen: “Als je socialist was toen je 20 was, had je een hart.
Als je nog steeds socialist bent als je veertig bent, heb je geen hersens”…
Dat laatste lijkt voor Femke nou weer niet te gelden, maar hoe Opa dat dan weer moet rijmen?
Hoe dan ook, Opa vindt Femke mooi, intelligent, analytisch sterk en,
wat nog belangrijker is… integer... misschien iets te idealistisch...
Femke wil regeringsdeelname, liefst in een links kabinet. Daar zal ze dan net zo teleurgesteld door raken als D'66 in het laatste kabinet waarin het zitting had. Kun je beter gewoon doorgaan met twitteren, Fem, in de Tweede Kamer... Bovendien: macht corrumpeert... zou jammer van je zijn...
Dromend stond Opa tegen sluitingstijd aan de bar van Nieuwspoort.
“Zal ik je veilig thuisbrengen?”, hoorde Opa haar zwoele stem zachtjes vragen.
Je moet wel priester op het klein-seminarie zijn om zo’n kans te laten schieten…
“Hier linksaf slaan… links aanhouden… bij de volgende afslag links de rotonde op…
nogmaals links... u bent aangekomen”,
klonk Femke uit de TomTom, aan wie ze als FemFem haar stem had geleend…
“Ja, zeker een kilo", schrok Opa wakker, "wat wil je ook, na al dat eten”...
Opa Beer, 20 april 2010.
P.S.: Op 7-6-2010 kondigde Femke Halsema aan fractieleider te blijven van Groen Links, ook in geval van regeringsdeelname.
Ze volgt het advies van Opa Beer dus op!
Femke Halsema naar een collage van Ank ter Kuile/copyrights voorbehouden aan Ank
'sealed lips'...
Doorzenden mag o.v.v © www.fabelsvanguido.nl
naar boven/home/inhoud
Twin towers in Kuala Lumpur/Maleisië/zie bron/zie copyrights
‘Achterlijke culturen’…
Volgens Wilders is ‘de Islam’ een ‘achterlijke religie’ en een ‘achterlijke cultuur’. Als je de onthullingen in de katholieke kerk, waar priesters en nonnen hun handjes niet konden thuishouden, en de recente uitspraak van de Hoge Raad mag geloven over het vrouwenkiesrecht in de SGP, waarbinnen het enige recht van de vrouw ‘het aanrecht’ is, kun je de sticker ‘achterlijk’ ook wel op de Christelijke religies plakken.
Nu is Geert Wilders met zijn bouwjaar ‘63 te jong om te weten, wat Opa Beer zich herinnert van 50 jaar geleden, toen de straten werden bevolkt door Nederlandse ‘autochtone’, dus puur Néderlandse vrouwen met, jawel… hoofddoekjes om…
Vrijdagavond en zaterdagochtend zag je in Amsterdam-Zuid de Joodse mannen met hoeden en keppeltjes op lopen naar en van hun synagoge; zondagochtend de katholieken en protestanten naar en van hun kerken… met op gepaste afstand achter de mannen… de vrouwen… gevolgd door hun kinderen… net als allochtonen nu... een verzuilde standenmaatschappij…
Paters in jurken en nonnen met sluiers, zoals nu nog te zien in ‘het Vaticaan’, behoorden tot het normale straatbeeld…
Nederlandse vaders, die regelmatig overwerkten of een tweede baan hadden, konden zich met moeite een tweedehands ‘Turkenbak’, zoals dat later is gaan heten, en TV met ‘spriet-’ of ‘H’-antenne’ - als voorlopers van de satelliet-antennes - permitteren… Kwestie van tijd dus… zit 50 jaar tussen…
Omdat Opa Beer niet van één nacht ijs en vooroordelen houdt, is hij, als Aziatische beer, maar eens gaan kijken in Azië: hoe achterlijk is de Islam en zijn die landen aldaar? Nou, daar kon je nog wel eens van staan te kijken!
Maleisië bijvoorbeeld, bezig Amerika en Europa links en rechts in te halen: metropolen… schone steden… hoogste gebouwen… plaats voor de natuur… well-organised… scholing voor eenieder… universiteiten… lage lonen, lage belastingen, geen uitkeringen, geen sociale lasten… full employment… bedelen en straatverkoop zijn er verboden, algemene gezondheidszorg in klassen… snelwegen met tol… stoplichten, waarbij voor auto’s en voetgangers de resterende rij- en wachttijden 'count down' worden bijgehouden om irritatie te voorkomen… alle motoren op de vluchtstrook in plaats van tussen de auto's door… geen files…
Singapore: 32% economische groei; op het vliegveld na leeggooien van water uit flesjes bij ‘transfer’ op het vliegveld gratis hervulpunten…
Indonesië: gratis internetten op een van de vele schermen op het vliegveld om de wachttijd te doden… elk incheck-bakje heeft, heel simpel, een nummer met daarin een genummerde ontvangstlabel, zoals bij een garderobe, ter voorkoming van diefstal van je telefoontje, portefeuille, creditcards, jas en computer tijdens het fouilleren… bakje kun je pas terugkrijgen na inlevering van het label… kan Schiphol wat van leren - toen Opa er een opmerking over maakte op Schiphol, werd hem toegevoegd: ‘daar zijn reisverzekeringen voor’ - strikte immi- en emigratie-controles… strenge normen om je er te vestigen: behoorlijk vermogen, medische keuring, geen uitkeringen te verwachten... Kleine dingen, die kleine Westerse irritaties wegnemen... en daarmee grote verbeteringen opleveren.
In Georgetown, Penang, voormalig Engelse pleisterplaats in Maleisië, bestaat een 'Street of Harmony', een soort ‘meubelboulevard voor religies’: allerlei kerken - Anglicaans, Boeddhistisch, Katholiek, Hindoestaans, Islamistisch, Tamils etc. etc. - gebroederlijk naast elkaar… álle religieuze dagen worden er gevierd, en religies nodigen elkaar over en weer uit bij hun vieringen…
met als bijzonderheid iets, wat Nederland ooit heeft gekend… waar Nederland zelfs ooit om bekend stond… zelfs trots op was... maar wat in Nederland lijkt uitgestorven te zijn… ons grootste goed: ‘verdraagzaamheid’…
Job Cohen/acrylschilderij van Ank ter Kuyle/copyrights voorbehouden aan Ank ter Kuyle
Een groot gat…
Waarom het zo ernstig is, dat in één keer zo’n 30 politici hebben aangekondigd na de verkiezingen niet te zullen terugkeren in de Nederlandse politiek? Als die lieden er niet tijdig in slagen hun gatje in een goed baantje te draaien, draaien wij op voor hun riante wachtgeldregelingen. Ze laten dus een groot gat achter… een gat in de begroting…
Over hun motieven is weinig bekend, behalve van Bos en Eurlings. Bos gaat ‘voor de kinderen’ zorgen, want met de wetenschap van nu doe je die niet meer op een internaat; en Eurlings gaat ‘voor kinderen’ zorgen, want die heeft hij nog niet. Beiden 'uiteraard' op kosten van de belastingbetaler. Eurlings heeft - als de Amsterdamse variant van de vioolkist, waarin je in Den Haag je aardappelen pleegt te halen - de lege kinderwagen van Bos overgenomen en loopt er, net als Bos destijds, al mee te paraderen, in het Geuldal waar zijn vader al bijna trotse opa is…
Van alle vertrekkende politici laat Bos verreweg het grootste gat achter: ‘het gat van Bos’, zo’n slordige 30 miljard. Of dat in totaal is of op jaarbasis, dat weet Bos ook niet, “want aan een boom, zo volgeladen, mist men een paar pruimen niet”, en voor het natellen van dat soort bedragen, daar heeft hij Wellink voor… vrees het ergste…
Zijn goeie vrind Cohen is, na jaren achterkamer- en achterbankgesprekken met Bos, onmiddellijk in dit gat gesprongen: echt wat voor Job… De natuur verdraagt geen vacuüm… Cohen gaat voor 8 jaar als MP-er!
Wie zou willen weten hoe het politieke landschap in Nederland er uit ziet over 8 jaar, moet eens een middagje gaan ‘stadten’ in Amsterdam: een groot gat!
Het VVV verwijst bij navraag naar de grootste bezienswaardigheid van dit moment naar het ‘Noord-Zuid-tracé’. Als je dat tracé volgt (bouwhelm verplicht) kom je langs de teloorgang van deze op palen gebouwde stad. Om de hoek van voorheen ‘de ambtswoning’ van Cohen staan aan de Vijzelgracht stutten de historisch verzakte wevershuisjes omhoog te houden. Op vóórhand een groot gat, dat door geen verzekeringsmaatschappij te verzekeren was. Had het stadsbestuur toen al op andere gedachten kunnen brengen… Opa sprak daar nog even met een ex-bewoonster: “Het boek Job is mooi, maar ik heb het al uit”, was haar conclusie. “Cohen? Houses and holes-in-one”…
Vervolgens langs het Rijks- en Stedelijk Museum gewandeld: één grote bouwput... Toen Rudi Fuchs - “Kritiek speelt een rol in wat ik denk, maar niet in wat ik doe” - daar na zijn bij het Haags Gemeentemuseum achtergelaten miljoenen-gat aantrad als directeur, wist Opa het al: dit komt nooit meer goed. Intussen staan beide musea al jaren in de steigers; een generatie opgegroeid zonder culturele kroonjuwelen… Wil je nog een keer het Kröller-Möller of Bonnefantenmuseum bezoeken, doe dat dan snel, vóór het aantreden van het kabinet Job1.
Dan maar even langs het hoofdkwartier van de PvdA: hier geen vaandelvlucht, want vol strijdbanieren met leuzen als ‘Yes, we Cohen’ en ‘Job Cohennedy’. Mijn hemel, het heeft iets van ‘de huid verkopen voor de beer geschoten is’ of bij het aantreden al een vredesprijs uitgereikt krijgen. Begrijpelijk, dat je vergeleken bij wat er nu zit elk alternatief door een roze bril wilt zien, maar wat maakt Cohen op voorhand tot een ‘Staatsman’? Dat hij zo aardig is en graag thee drinkt, dat gelooft Opa wel, maar dat maakt je nog niet tot een staatsman. Churchill was niet aardig en dronk geen thee maar whiskey - heeft in elk geval dezelfde kleur -, maar was wel een groot Staatsman!
Cohen’s grote economische inzichten dan? Nee, die ontkent hij zelf te hebben. Hij volgt nu een soort spoedcursus economie, zoiets als ‘6 weken bij de nonnen’ – o nee, niet weer -, waar Bos op de VU vijf jaar over heeft gedaan. Als minister-president, heeft Cohen gezegd, zal hij afgaan op hem omringende economen… een soort dure, nieuwe bestuurslaag dus… Hoe je daarop kunt afgaan, hebben we de afgelopen crisisjaren gezien… het ene gat met het andere gat vullen… Een econoom is er voor opgeleid om je na 8 jaar te vertellen hoe je het 8 jaar geleden had moeten doen... Hij kan beter een alleenstaand bijstandsmoedertje vragen hoe je met torenhoge schulden toch je hoofd boven water kunt houden… Het getuigt in elk geval van de filosofie, dat je het bestuur van Nederland beter niet aan politici kunt overlaten…
De wallen zijn voor de toeristen ook niet meer wat het geweest is… hier en daar een pand met een bordje ‘Hier is sinds kort met behulp van de gemeente een naai-atelier gevestigd’… dat zat er daarvoor toch ook al, maar dan zonder subsidie? Beetje omweg… oude wijn in nieuwe zakken…
Dan maar een biertje drinken, lekker staande in het zonnetje op een terrasje… ‘Nee meneer, ik kan wel merken dat u jaren niet meer in Amsterdam bent geweest… Van het gemeentebestuur moeten alle mannen tegenwoordig zittend drinken... en plassen…”
De enige plek, waar je nog redelijk kunt terras-zitten, is het Leidseplein… nog wel… dat gaat ook op de schop… komt een fietsenstalling onder… als de Stads Schouwburg, de Heinekenhoek, het Hirschgebouw en de opstandige taxi-standplaats niet vóór die tijd al de bouwput zijn ingegleden…
'Ome Joop' had in zijn wethouderstijd in Amsterdam ook zo’n last van zandbak-drift. Onder zijn bezielende leiding werd destijds de Westhaven opgespoten, dat daar jarenlang renteloos heeft braak liggen te zijn… drijfzand dus... En na zijn aftreden als MP-er heeft de belastingbetaler nog jaren zijn broekriem in zijn buik voelen snoeren…
Wordt 2010 het jaar van De Grote Landverschuiving? Over 8 jaar zullen we dan weten of Job ‘een grote overwinning voor zijn partij en een ramp voor Nederland’ is gebleken of niet… Maar te vroeg juichen is de andere kant op… altijd kritisch blijven...
Het valt wel op, dat sinds Job vertrokken is het door hem eigenhandig gesloten Yab Yum, de damessociëteit voor heren, te koop staat… voor 6 miljoen! Welke nette uitbater daar een gat in ziet is nog niet bekend; de nieuwe naam al wel: ‘Yob Yum’…
Opa Beer, 5 april 2010.
P.S.: bovenstaande column van Opa Beer was nog geen dag oud, of Job Cohen kondigde publiekelijk aan, dat hij afziet van wachtgeld als ex-burgemeester en, dat hij een hogere huur voor het privégebruik van de ambtswoning gaat betalen. Goed voorbeeld voor collega-politici. Dank Opa Beer voor uw alerte visie!
Doorzenden o.v.v.: © Copyrights Opa's blog, www.fabelsvanguido.nl
naar boven/home/inhoud
In deze tijd van paters en nonnen ook maar eens tijd voor wat humor.
Vandaar onderstaand de door Opa Beer geleende fabel van Guido:
De non met een kind
Nog maar iets meer dan een jaar geleden
had zuster Labidot vurig om een kind gebeden.
Ze was toen nog gewoon profaan
en wilde als huismoeder door het leven gaan.
Maar toen ze haar kinderwens met haar verloofde had besproken,
heeft hij abrupt hun verloving verbroken.
Nu bestaat er ook in hondenland
een paters- en een nonnenstand.
En nadat zij om kracht en hulp had gebeden,
is zij als non bij de Labradoressen ingetreden.
De pastoor was een Labradorist,
die als biechtvader van haar verlangen wist...
labradors/foto van schilderij van kunstenares/animalier Nel van Wijngaarden/alle copyrights voorbehouden
Natuurlijk volgde ze elke dag de mis;
in de kapel had elke non haar nis.
Dit leven bood tegen haar liefde een remedie,
want zo vergat zij langzaam haar tragedie.
Het bestaan als non was haar gaan bevallen,
al was ze geregeld tijdens de metten in slaap gevallen.
En onverwacht baarde onze non een kind;
niet van een man; het was dus van de wind.
En was er iemand, die dit niet kon geloven,
dan wees ze devoot met haar hand naar boven:
“Vraag het aan meneer pastoor;
die was er bij, die zat de kerkdienst voor.
Tijdens de nachtelijke gezangen
ben ik onbevlekt ontvangen.”
En al was het dan eenmalig,
de pastoor verklaarde haar persoonlijk zalig…
foto ingezonden door een lezer
naar boven/home/inhoud
‘Wir haben es nicht gewusst’...
Kardinaal Simonis op de tv… zalvend in een mantel van liefde… met daaroverheen het boetekleed… en daaronder een ‘boordje’. ‘Plaatsvervangende schaamte’, maar: ‘hij ging er niet over… dat waren de generale oversten’… heeft zelf op het klein seminarie gezeten, maar ‘nooit iets gezien, nooit iets gehoord’… ziende blind en horende doof… nooit iets geweten…. ja, ‘wel van 10 gevallen, maar geen aangiften, niets mee gedaan’... ‘pastorale begeleiding’… in de 'doof'pot… om maar even in te spelen op de actualiteit rondom zijn directe chef Ratzinger in het Vaticaan over het misbruik van 200 jongens op een doof-stommeninstituut... horende zien en zwijgende doof... Bisschop Van Luyn, destijds generaal overste van de Salesianen, wist er van, maar deed er niets aan... gaat het nu zélf onderzoeken... Haben wir es nun gewusst, ja oder nein?
Voorbeeld: Jongetje van 4 voor straf uren opgesloten in een donkere bezemkast… wat voor doodzonden kan zo'n kind hebben begaan? En dan heeft Opa het nog niet over sexueel misbruik...
Kleine en grotere krassen op een kinderziel veroorzaken littekens voor het leven. Misbruik kent vele gradaties, van sadistische pesterijen en lijfstraffen tot misbruik, waarvan sexueel misbruik door opvoeders op een internaat wel het ergste is…
Waarom? Geïsoleerd van ouders en aan de zorg ‘toevertrouwd’… volledige afhankelijkheid… geen kant op kunnen… soms zelfs gehandicapt!: ‘misbruik van macht’. Een systeem: biecht (uit)horen… schuldcomplex aansmeren… en angst... dreigen met hel en verdoemenis (als je wat zou zeggen)… thuis geen gehoor: ‘de paus is plaatsvervanger van god en alle zetbazen daaronder zijn afgeleiden daarvan’ was het alibi, de legitimatie van de ‘heer-ooms’ en –‘tantes’… en een gesloten dekkingscultuur… de ‘mantel der liefde’, waaronder alles verborgen bleef…
Ander voorbeeld: jongetje moest nablijven… mee met de broeder naar diens kamer… op schoot… ‘voor straf’ geliefkoosd worden met woorden en gestreeld op gevoelige plaatsen... thuis geen gehoor... Wat doet dat met een kind? De kwestie van de ‘geestelijke spagaat’…daar kan het aardig van in de war raken.
Internaten… walhalla’s voor pedo’s… broedplaatsen en kweekvijvers… maar de monseigneur heeft er ‘nooit een gezien… nooit iets gehoord’… terwijl je ze op afstand kon ruíken…
Of alle religieuzen zo waren? Natuurlijk niet…Velen hebben grote verdiensten gehad in de gezondheidszorg en onderwijs... Maar zeggen 'wir haben es nicht gewusst' roept een beeld van het tegendeel op: wie zich verontschuldigt, beschuldigt zich... een gemiste kans! Geen plaatsvervangende schaamte, maar hoogstpersoonlijke schaamte voor eígen falen zou op z'n plaats zijn geweest...
De bisschoppen ‘wisten het niet’: 'Wir haben es nicht gewusst". Een verontschuldiging?… Of de reden, dat pedo's de kans kregen? Niet of ze het wisten is relevant, maar of ze het als bisschoppen hadden kunnen en behoren te weten. Als een ondergeschikte iets verkeerd doet, is de baas verantwoordelijk. Maar de bisschoppen als verantwoordelijken in de kerk? Nee, niets gehoord, niets gezien en… niets geroken… In elk geval: niets gedaan...
Opa Beer, 24 maart 2010.
doorzenden mag onder vermelding van www.fabelsvanguido.nl o.v.v. 'Opa's Blog'
'n reactie: 'Prelaten? Proleten!'
naar boven/home/inhoud
'Op weg'/foto van guido/copyrights niet vrij
In Memoriam
‘Bestemming bereikt’…
In 1963 verscheen ‘Op weg naar een vaderloze maatschappij’ van Alexander Mitscherlich. De titel roept een voorspellend beeld op van een verweesde maatschappij, beroofd van een vaderfiguur. Wanneer de voorspelde vaderloze maatschappij werd bereikt? Op 11 maart 2010, de dag van het overlijden van Hans van Mierlo…
Wat een man als Van Mierlo maakt tot ‘méér dan iemand van vlees en bloed’? Gezag! Het verschil tussen macht en gezag? Van Mierlo! Macht komt voort uit zwakte, gezag uit kracht.
Er zijn mensen, die aanzien, pluche, een lintje, een rode loper waarderen, maar voor wie dat niet belangrijk is… als het er op aankomt. Zo’n man was Van Mierlo…
Er zijn mensen, die kiezen voor het goed gekozen woord, maar daarin ook ongenadig de waarheid kunnen zeggen. Zo’n man was Van Mierlo…
Zijn drijfveer? Het spanningsveld tussen macht en gezag. In zijn laatste optreden bij ‘Pauw en Witteman’ zat een man die uitsteeg boven zichzelf en zijn D’66-partijbelang. Hij sprak geen woede uit in dat programma, maar toorn. Woede compromitteert, toorn imponeert.
Hij waarschuwt voor de aantasting van de democratie: macht is nodig, controle daarop net zo hard. “Een misdaad als je de onvermijdelijkheid van een oorlog niet kunt aantonen. Een reusachtig kwaad als je dan een land binnenvalt.”
Hij waarschuwt voor ‘de dodelijke omhelzing in Nederland van macht en controle'. “Je kunt niet afspreken, dat op een bepaald punt de controle niet geldt. Dat kan niet!... Beginselen behoren niet tot de onderhandelbare dingen… Je kunt niet luchthartig omspringen met de basisprincipes van onze democratie, dat is beangstigend! Controle op macht op essentiële punten behoort tot onze roots… dat mag je niet weggeven… Machthebbers zouden het instinct moeten hebben te weten, dat ze iets onzédelijks aan het doen zijn in democratisch opzicht… Een afspraak over schending van een beginsel is een nietige overeenkomst… Dat verklaart mijn bevlogenheid… Als je kleine normen en waarden zó belangrijk vindt, dan steekt daarbij toch schril af, dat je bereid bent om zó over de grote staatsrechtelijke normen en waarden heen te walsen… Men is de weg kwijt over wat elementair is in de democratie”… Een wanhoopskreet bijna…
Zijn optreden was als het voorlezen van zijn politieke testament… Wij hebben samen zijn erfenis in stand te houden… de beginselen van de democratie… niet onderhandelbaar!
Opa Beer, 13 maart 2010.
Bovenstaand 'In memoriam' heeft schilderes Ank ter Kuile geïnspireerd tot dit prachtige schetsontwerp, een portret-in-wording van Hans van Mierlo, welk schetsontwerp we even 'te leen' hebben van Ank ter illustratie van deze column van Opa Beer.
copyrights van het schilderij voorbehouden aan Ank ter Kuile
www.galerienovia.nl
Doorzenden mag onder vermelding van © www.fabelsvanguido.nl / Opa's Blog
naar boven/home/inhoud
De Farah Fawcett van de Lage Landen…
Met een plof viel hij op de mat: de Glossy van Gerda. Opa zat direct klaarwakker rechtop in zijn bed. Normaal doe je ’s-morgens na het ontwaken een ferme ochtendplas, maar die sloeg Opa dit maal over. Fluks met beide benen buiten bed en hup, de trap af, óp naar Gerda. Zóveel over gehoord…
En daar lag zij dan, ruig op de mat, opwindend, in plastic gehuld, samen met de Libelle voor de buurvrouw, die nog rustig sliep. ‘Rustig laten slapen’, dacht Opa, ‘eerst Gerda’! Groots en meeslepend op de cover, de volgende pagina, daarna nog een keer, omslaan, nogmaals, weer… 15 foto’s! Gerda van voren en Gerda van achteren… Opa kon er geen genoeg van krijgen: één grote ode van Gerda.. aan Gerda. Ze was wel héél stevig onderhanden genomen door een visagist, dat was te zien. Hoe dat met haar haar zit, daar is Opa nooit achter gekomen. Kijk, bij Wilders kun je het zíen, die is consequent geverfd. Maar van háár haar kun je geen hoogte krijgen. Van voren van die geitenkrullen in het blond en de rest donker. Is ze van nature blond en heeft de kapper vergeten de lokken donker te verven, of is het andersom: van voren begonnen met blonderen, maar aan de rest van het kapsel niet toegekomen? Misschien is ze wel hybride…
Dé haarspecialist van het kabiret, Rouvoet, erfopvolger van Plasterk als minister van feesten en partijen, maar niet van homobeleid want daar houdt hij niet – en Gerda wel - van, en zonder hoed, wist ook geen raad. Iemand die Gerda al lang kent, denkt, dat zij aan d’r blonde krullen uit de zwarte klei is getrokken, maar dat soort verhalen verwijst Opa naar het rijk der fabelen. Hoewel Gerda wel van de boerderij komt… Goudlokje… de Farah Fawcett van de koude grond…
Sinds haar aantreden maakte ze een vliegende carrière, met de acceleratie van een Prius… ‘de Prius inter Pares’… mag ze dan ook eens op de cover? En mag dat dan wat kosten? De kosten bedragen 4 ton voor het blad en 6 ton voor haar feestje... in... de efteling. Of all places!
De kritiek ‘Met dat geld had ze alle gezonde geiten kunnen injecteren, had ze die ook niet hoeven ruimen’, of de opmerking, dat ‘Doutzen Kroes dat bedrag met één kleine fotosessie in haar zak steekt’ vindt Gerda dan ook niet terecht. Los van de lokken heeft ze niets met geiten en ze heeft niets in haar zak gestoken, integendeel, het vloog er uít. En ze heeft dit in het landsbelang gedaan, niet voor zichzelf en zeker niet voor het CDA. Het kost de gemiddelde belastingbetaler maar twee kwartjes, of hij het blaadje nou ontvangt of niet. En hebben Linda en Felderhof ook niet een eigen Glossy-magazine? Nou dan…
Opa ging naar boven, het was nog vroeg. De cover met een paar punaises als ‘pin up’ boven Opa’s bed geprikt en de rest van Gerda mee in bed… 'Ga maar lekker verder met dromen, Gerda', zei Opa zacht…
Opa Beer, 11 maart 2010.
Doorzenden mag onder vermelding van Opa's blog/www.fabelsvanguido.nl
Opa’s zachte kant…
Opa Beer heeft een rare afwijking. Hij is namelijk gek op kant. Niets waar Opa zo opgewonden van kan raken. Noem het sentimenteel… het is Opa’s zachte kant. Die voorliefde heeft Opa al lang. Jaren heeft hij met zijn geheim rondgelopen en nu komt hij er als het ware mee uit de kant… eh… de kast… Als je eenmaal die eerste stap hebt gezet, dan ga je eens rondkijken of er meer zijn met dezelfde voorliefde. Dat doen postzegelverzamelaars ook, die bezoeken elk weekend wel een verzamelaarsbeurs, niet voor de postzegels – met hun ransige kantjes… eh… kantige randjes -, maar om ‘geloofsgenoten’ te ontmoeten...
Dé eerste stap, die de moderne mens tegenwoordig zet bij zo’n zoektocht naar gelijkgestemden, is natuurlijk op Google. Je typt allerlei woorden in, in combinatie met ‘kant’, en hoopt op het beste. Na ‘Immanuël Kant’, een overleden filosoof, en ‘Kant (textiel)’ op Wikipedia, was het al gauw raak. Wat blijkt? Jan Marijnissen is er ook gek op… de zachte kant van Jan. Bij het plotselinge opstappen van zijn opvolgster waren Jan’s ogen gevuld met tranen… Opa herkende die blik meteen: die man is gek op Kant… Opa had hem wel eens gezien met carnaval, waar Jan uitgelaten danste met een jonge dame op de destijds grote carnaval-shit… eh… carnavals-hit ‘Kant aan m’n broek’ van Rita Corita… Jan telkens - met een blik van verstandhouding naar Agnes - vooral het refrein ‘Kant aan m’n broek’ luidkeels meezingend. Hij was toen nog met haar en zij was kort geknipt…
Nou heeft Opa niet veel verstand van politiek. Hij kijkt wel eens naar wat Frits Wester - die wel wat van Jan weg heeft zonder haar - wel koesterend als ‘de politieke arena’ aankondigt, maar in de praktijk krijgt Opa vervolgens wat te zien, dat meer weg heeft van een duurbetaald ‘Cirque du sommeil’: slaapverwekkend… totdat… Agnes de arena betreedt… Kijk, dan wordt het ineens spannend.
Wat ze dan gaat zeggen is niet belangrijk. Het gaat bij haar om haar non-verbale gedrag: grommend en briesend als een jonge stier – of als een kalf natuurlijk, in dit geval - staat ze, schrapend met één been – niet met kant, maar meestal helaas met kalfsleer bedekt -, met moeite haar beurt af te wachten voor de interruptiemicrofoon. Uit haar neus lijkt stoom te blazen voor zij begint met haar aanval… haar hoofd is rood aangelopen… tot op de tanden gewapend. En dan komt het…
Nou is een stem niet onbelangrijk: je zult toch maar met één stem minder niet gekozen worden… Stemmen, daar draait het als het ware om in de arena. Maar geen stem zo fel als die van Kant, die snijdt je messcherp door je ziel, daar is niets zachts aan. En dat met een totaal verwrongen gezicht… bepaald geen reclame voor de vrouw in het algemeen en in de politiek in het bijzonder… Zoiets zul je thuis hebben zitten… Dat is dan weer de andere kant van Kant. Je moet voor de aardigheid eens googelen ‘Jan en Agnes hebben ruzie’, dan zie je in het filmpje van You Tube, dat een politiek huwelijk ook niet altijd over rozen gaat… daarin laat Jan ook niets over zijn Kant gaan, heel wat anders dan tijdens hun danspartij met carnaval…
Aan de andere kant heeft de oude marxist uit Oss net als Henk Kant… eh… Kamp nog bij de paters gezeten, dus dan ben je wel wat gewend. Bij de paters kon je heel wat over je heen krijgen… de zelfkant van het ware geloof… Dan begrijp je ook, dat hij vanwege ‘de lijdensvraag’ van zijn geloof is gevallen…
De SP was de grote verliezer van de gemeenteraadsverkiezingen 2010. De andere kant van de medaille is, dat de SP toch nog, geloof ik, 247 zetels heeft behaald… dankzij duizenden liefhebbers van Kant… Opa staat dus niet alleen met zijn kant-fetisjisme… soul mates…
Inmiddels heeft Agnes zichzelf aan de kant gezet… een wijs besluit… zich politiek van kant gemaakt, als het ware… humor is niet haar sterkste… zeg ik het al weer! Met tranen in haar ogen. Haar grote roerganger Jan heeft op de website van zijn partij onder de veelbelovende titel 'Onze Agnes' een politiek ‘in memoriam’ geschreven, een soort ‘Klaaglied om Agnes’, met als politieke uitsmijter: ‘Agnes Kant - een groot verlies voor de Partij’…
Opa Beer, 8 maart 2010.
Doorzenden mag onder vermelding van Opa's blog/www.fabelsvanguido.nl
090310
Onmiddellijk na het verschijnen van Opa's column liet Jan Marijnissen weten niet te zullen terugkeren in de Kamer...
naar boven/home/inhoud
Bankbediende… Cool!
Europa werd onlangs opgeschrikt door de uitlatingen van een volkomen onbekend Brits Europarlementariër, die heeft gezegd dat de al even onbekende EU-president Van Rompuy het uiterlijk heeft van een bankbediende. Voor straf krijgt de Brit tien dagen geen salaris. Opa vindt persoonlijk, dat Van Rompuy, die mooie haiku’s schrijft en dus bij Opa geen kwaad kan doen, er helemaal niet uitziet… als een bankbediende.
De vraag is, wie er dan wel uitziet als een bankbediende. Wellink? Nou nee, als je die man in het wild zou tegenkomen, is dat niet het eerste wat er in je opkomt. Hij oogt meer als een zwaar vermoeide gepensioneerde hoofdonderwijzer.
Maar wie dan wel?
Die vraag lag in 2004 ook op tafel bij het drietal filmmakers Theo van Gogh, Theodor Holman en Gijs van de Westelaken, die vergaderden over de cast van een nieuwe film. Naast Katja Schuurman, Johnny de Mol, Thijs Römer en nog een aantal meer of minder bekenden, ontbrak er één speler aan ‘de cast’: ‘de bankbediende’, zo’n filiaalhouder, die zich bankdirecteur mag noemen. Zoveel prototypes lopen daar niet van rond…
Na de nodige lege pilsjes en volle asbakken werden de heren het gauw eens: niemand minder dan minister Zalm zou en moest die rol gaan spelen, hem was de rol van ‘bankbediende’ op het lijf geschreven! ‘Als we die zouden kunnen strikken… Cool!’. Daar heeft de film natuurlijk zijn naam aan ontleend.
Zalm had als minister alle tijd en was ijdel genoeg om onmiddellijk met het plan in te stemmen. Hij speelde de rol met verve, hij hoefde geloof ik alleen de overvalbuit te overhandigen. Hij speelde volkomen zichzelf.
Toen Zalm niet veel later zijn ministersfunctie moest opgeven, had iedereen hooggespannen verwachtingen van hem. Hij zou Melkert, nog steeds boos op Fortuyn, wel gaan aflossen bij de Wereldbank in Washington of zo.
Maar nee, Zalm dook opnieuw in de rol van bankbediende… bij niemand minder dan Dirk Scheringa, de man die er met zijn geitenwollensokken al helemáál niet uitzag… als een bankbediende. Zalm had vlak voor zijn aftreden de DSB voorgedragen bij Wellink voor een bankvergunning, en kreeg nu bij DSB een uitstekend salaris boven de ‘Balkenende-norm', een chauffeur, waarschijnlijk een nieuwe flipperkast om de tijd door te komen, belangrijke titulatuur en wat er allemaal nog meer voor franje aan zijn functie hing. Hoe het die bank is vergaan, daarover zit nog menig Nederlander in zijn overgefinancierde serre, mogelijk geaccordeerd door Zalm, zijn hoofd te pijnigen.
Gerrit was inmiddels van baan verhuisd van Dirk naar de al even beklagenswaardige bankgigant-aan-het-infuus ABN Amro Fortis, of wat daar uit de puinhopen van was overgebleven… opnieuw in de rol van bankbediende, met een uitstekend salaris, een nog uitstekender bonus, waarschijnlijk een nieuwe flipperkast om de tijd door te komen, en de belangrijke titulatuur en alle franje die bij zo’n functie hoort.
Inmiddels is de rol van Zalm bij DSB onderzocht. Wellink, die het risico van met één vinger wijzen als geen ander kent, heeft geen bezwaar tegen het aanblijven van Zalm in zijn huidige functie: ‘boven elke twijfel verheven’… Wellink mag dus blijven van Zalm… de AFM heeft ernstige bedenkingen tegen Zalm… Zalm èn de AFM mogen blijven van de minister… de overgefinancierde serre en flipperkast mogen blijven…Van Rompuy, die de belediging afdeed als ‘een zielige vertoning’, mag blijven … en de op zijn salaris gekorte Europarlementariër mag blijven… The Old Boys Network... Net een verfilmde soap… Cool!
Opa Beer, 3 maart 2010.
doorzenden mag onder vermelding van Opa's blog/www.fabelsvanguido.nl
The Old Boys Network/foto van guido/zie copyrights
naar boven/home/inhoud
Hokjesgeest…
Ooit Neerlands trotse luchtvaartmaatschappij, waarbij ‘royaal’ nu kennelijk alleen nog in de naam voorkomt, heeft aangekondigd dikke mensen dubbel te gaan belasten: de 'Obesitax'. Criterium daarbij is, of iemand tussen de leuningen van de stoeltjes past, de ‘armsteuntest’. Goedkoop… Waar doet dit Opa aan denken?
In tropische landen moeten regenwouden wijken voor palmplantages. Palmolie levert nu eenmaal meer op in contanten dan regenwouden. Olifanten lusten wel een groen blaadje en verorberen die regelmatig daar, waar eerst hun natuurlijke voedsel groeide: op hun geboortegrond. Omdat ‘de bewoonde wereld’ steeds verder oprukt, komen olifanten automatisch daardoor, zonder te verhuizen, ‘te dicht in de buurt’ van die bewoonde wereld, reden om hele kudden olifanten af te schieten. De ‘welvaart’ rukt op…
Opa herinnert zich een verhandeling in de Duitse literatuur over een vrouw, die zich na de verhuizing bij haar verhuizer erover beklaagde, dat het nieuwe huis te klein was, want haar meubels pasten er niet in. De verhuizer vond, dat haar meubels gewoon te groot waren.
Nu de meubeltjes in vliegtuigen niet alleen steeds smaller zijn geworden (nog even of er staan vier stoeltjes aan elke kant van het gangpad in plaats van drie), maar ook sterk op de beenruimte is bespaard doordat de stoeltjes steeds verder naar voren zijn geschoven, worden ook lange mensen aangepakt. Extra beenruimte, bijvoorbeeld bij de nooduitgang, is te koop tegen bijbetaling. Handig bij gedwongen verlating van het toestel door de drommen passagiers als ‘de lange’ op dat moment even vermoeid in slaap is gevallen. Bagage mag er niet staan, want dat zou de vluchtweg versperren; lange benen leveren geld op... Alternatief is natuurlijk de benen in de nek, maar dan pas je in de breedte weer niet in je hokje en moet je toch dubbel betalen. Het gaat bij de vliegers dus uit de lengte èn de breedte. Het verhaal, dat alleen dikke mensen worden gediscrimineerd, gaat niet op; iederéén wordt gepakt.
Hollanders worden door de jaren heen steeds langer èn breder; dat is een kwestie van generaties. Maar als de stoeltjes steeds enger op elkaar worden geplaatst, wordt die groei exponentioneel en betalen straks álle passagiers royaal voor twee stoelen. Net zoals met de olifanten (niet de mensen rukken op, maar de stoeltjes): het omdraaien van de zaak…
Low cost maatschappijen belasten al tweede stuks bagage of dromen van het belasten van ‘de stoelgang’ (wat weer wat anders is dan ‘de gangstoel’) door een muntjesautomaat op de toiletdeur (wat wel muntjes oplevert, maar per saldo het totale gewicht niet doet afnemen: in de blaas of in de afvoertank, dat maakt in gewicht niet uit). Glossy magazines in het voorvakje en kranten zijn afgeschaft, evenals het tafelzilver en glaswerk. Dat scheelt gewicht, net als de maaltijden. Denktanks in de vliegwereld denken aan gedwongen plassen (scheelt 500 kilo nutteloze vracht) en een klisma vóór het betreden van de slurf (scheelt 950 kilo). Meteen handig ter controle van inwendige opslag van verboden artikelen. Andere denkers hebben becijferd, dat verdere inperking van de service tot nog fermere besparingen kan leiden. De meest vergaande optie is met lege vliegtuigen vliegen, want dat scheelt tonnen in vlieggewicht. Reken maar uit: een lege jumbo scheelt gemiddeld 500 personen x (80 kilo persoonsgewicht + 35 kilo bagage) = 57.500 kilo. Snijden in de kosten, heet dat. De laatste stap is om de vliegtuigen aan de grond te houden; dan verbruiken ze helemaal geen kerosine meer.
Dat doet Opa dan weer denken aan het sluiten van regiokantoren en afschaffen van alle service door wat ooit Neerlands trots in de bankenwereld was. Onrendabele klanten werden er gewoon uitgemikt, dat scheelde ook tonnen, en transactiekosten werden verhoogd, waardoor ook de goeie klanten wegliepen. We zien hoe het met die bank is afgelopen. Die ligt aan het staatsinfuus, waar ooit ook Neerlands luchtvaartmaatschappij aan lag, voordat uiteindelijk de aandelen aan het buitenland konden worden verkocht.
Laatst zat Opa Beer, niet de allersmalste diersoort, nog net tussen de leuninkjes van zijn vliegtuigstoeltje, dat hem sterk herinnerde aan de krappe kinderstoel in zijn jeugd. Naast hem zat een soortgenoot. Het werd een barre tocht, waarbij beiden een soort landjepik speelden over het stukje territorium, dat ‘armleuning’ heet (schaften ze die maar af, dat scheelt vele centimeters in de breedte en tonnen in gewicht). Bij het opstaan uit de kuipjes voegde de buurman Opa toe: ‘Ik hoop, dat er de volgende keer een slanke jonge man naast me zit’, waarop Opa antwoordde: ‘Heel goed mogelijk, want de volgende keer zit ík naast een knappe slanke jonge dame; ieder zijn smaak... En soms kruipt zij aanhankelijk bij mij op schoot, want ruimte genoeg! Maar dan wel bij Singapore Airlines, slechts 65 eurootjes méér op een ruime vlucht Amsterdam/Singapore, nog geen 5 euro per uur voor een royale behandeling. En dan zit u aan de grond, met elke bil in een apart kuipje en een opgeklapt armleuninkje ertussen, prangend in uw rug, voor de dubbele prijs van één stoel. Met aan de stuurknuppel als dat door gaat misschien wel een curator... met het verzoek, of de Nederlandse staat de tot low cost verworden ‘Royal’ goedkoop terug wil kopen van het buitenland… bij gebrek aan vlieguren en passagiers…
Opa Beer, 17 februari 2010.
Doorzenden o.v.v.: © Copyrights Opa's blog, www.fabelsvanguido.nl
naar boven/home/inhoud
foto van Guanaco/wikimedia/zie copyrights
Winstverdubbelaars…
Ook gekeken naar de inzamelingsaktie? Opa ook, met één oog op de buis en het andere in het boek dat hij aan het lezen was: de ‘Faust’ van Goethe. U weet wel, de man die zijn ziel verkocht aan de duivel, die vermomd was als een poedel (ja, we zijn hier wel te gast op een fabelsite). Waarom vermomd? Dat zie je altijd met mensen met andere bedoelingen... Opa heeft de boord van een spiksplinternieuw ongebruikt wit overhemd eens gewassen in bijna pure bleek, maar die boord is nooit zo wit geworden als die van zijn bankier. Ik wil maar zeggen: schoonheid verhult veelal de waarheid...
Natuurlijk kwam de duivel na verloop van tijd bij Faust terug om zijn rekening te incasseren, de winstverdubbelaar… Halverwege de show, of halverwege zijn boek kun je ook zeggen, was Opa kennelijk in slaap gevallen, met de TV hard aan…
“En alle stortingen worden nog verdubbeld ook!”, hoorde Opa minister Koenders half in zijn slaap zeggen. “Ja toch, minister Bos?”. Die knikte beamend van ja: “moet kunnen op een dag als vandaag”, antwoordde die ruimhartig en royaal, alsof er geen crisis had plaatsgevonden.
Hadden ze in de ministerraad een paar dagen daarvóór nog ruzie over gehad. Koenders wilde 80 miljoen geven, zoveel als hij maar kon; Bos had maar 42 in kas. Nederland zou Polderland niet zijn, als er uiteindelijk geen compromis uit kwam. “OK, maximaal 42 miljoen, maar geen cent meer. Wie biene zunig in dit kabinet! Je zorgt maar dat de Nederlanders zelf hun giften bij elkaar brengen en dan verdubbel je hun giften met een groot gebaar. Maar uiterlijk tot twaalf uur ‘s- nachts! Dan is het tijd voor de laatste ronde”.
Koenders was al lang blij: met 42 miljoen op zak straks toch trots een chèque van zo’n 84 miljoen op de TV kunnen tonen ten overstaan van heel Nederland, de winstverdubbelaar! En het kostte maar de helft, en dat niet eens, want dat bedrag zouden diezelfde gulle gevers nog eens via hun belastingaanslag moeten bijbetalen, keurig omgeslagen per hoofd van de bevolking, waarbij de sterksten…
Even zag Opa zijn geest zweven. Op de TV zaten, gebroederlijk naast elkaar, Rouvoet, Wilders, Bos en Rutte. Op de eerste rij - met erachter tientallen andere BN-ers - druk telefonerend, alsof ze zojuist een nieuw kabinet hadden gevormd: het paars/gele zwarte kousen-kabinet… Opa had in zijn slaap de formatie ervan volkomen gemist…
Ter afwisseling een camerashot op mooie Linda, die Opa best nog wel zou willen bekoren. Zij hielp vakkundig en ervaren jonge meisjes van een chèque van 1600 euro af: eerlijk verdiend met inzamelen. Dat laatste geldt zowel voor Linda als voor de jonge meisjes…
Toen Beau van Ergens Vorens uiteindelijk, tot tranen bewogen na het tonen van de chèque van ruim 83 miljoen euro, opriep tot een laatste donatie en tot het opentrekken van een flesje, “nu het nog kan en alles nog wordt verdubbeld” – het was kennelijk kwart voor twaalf en hij was er aan toe -, besloot Opa zijn laatste centen – na de pensioenbrief van van-de-week had hij niet veel meer over – te doneren via het bekend gemaakte 0800-nummer. Gratis te bellen, maar je donatie kost wel geld, natuurlijk…
Opa belde… belde weer… steeds in gesprek… twéé voor twaalf: ja wel hoor, de telefoon ging over. “Met Dirk”. “Met welke Dirk”, vroeg Opa. “Dirk Scheringa natuurlijk, via Randstad-replacement ingezet als BN-er in het telefoonteam… Hoeveel mag ik van u noteren?”. “Mijn laatste 5 euro, Dirk”. “Kan ik er ook 10 euro van maken? Dat is namelijk het dubbele. Die andere 5 leent u van mij… krijgt u er van mij een polis bij…”. Opa hing geschrokken op: “Allemaal winstverdubbelaars… ik ga het die mensen zelf wel brengen…”, zei Opa bij zichzelf. “Want overal hangt een prijskaartje aan”…
Die nacht kreeg Opa midden in zijn dromen onverwacht blond bezoek…”Linda?” vroeg Opa zacht, terwijl zijn hand zachtjes door haar haar streek… "Nee, ik ben het... de poedel"…
Opa Beer, 22 januari 2009.
Doorsturen mag onder vermelding van Opa's Blog/www,fabelsvanguido.nl
naar boven/home/inhoud
Vandaag ontving Opa Beer een brief…
Vandaag ontving Opa Beer een brief. Van zijn pensioenfonds, waar hij zijn hele werkzame leven had gespaard voor zijn oudedagspensioen. De brief luidde:
‘Geachte Opa Beer,
Zoals u weet leven wij in moeilijke economische tijden. Hoewel wij alles in het werk hebben gesteld om voor u een welvaartsvast pensioen op te bouwen, zijn die plannen in het water gevallen door de economische crisis, waardoor de beurskoersen zijn ingeklapt. Het recente herstel van de koersen is onvoldoende om u nog een voldoende pensioenuitkering te kunnen verstrekken.
Wij zijn er van overtuigd, dat u voor onze positie en omstandigheden begrip zult kunnen opbrengen.
Hoogachtend,
Prof. Mr. Drs. A.B.C. de Vos, Algemeen Directeur,
voor deze Drs. P. van Leeuwen R.A., Hoofd afdeling Actuariaat,
namens deze, bij afwezigheid, Mevr. Drs. Robben IBA, Beleggingsanaliste,
p/o Mevr. Mr. De Hond MBA, Hoofd Administratie,
i.o. Drs. P. de Raaf, Administrateur.’
Opa moest van de inhoud van deze brief even bijkomen. Mijn god, daar had hij nou 40 jaar voor gespaard… Begrip opbrengen... Geen woord van excuus...
Hij was ook wel een beetje onder de indruk: nog nooit had hij van zoveel ‘titels’ een brief gehad…
Opa besloot eens polshoogte te gaan nemen. Hij pakte zijn hoed en zijn jas, stapte in de trein op weg naar zijn pensioenfonds, pakte de bus en stapte voor de deur uit.
Opa was onder de indruk van het ontzagwekkende gebouw van het pensioenfonds.
Diep in zijn hart was hij er wel trots op, dat hij hier voor een stukje aan had meegespaard…
Sleeën van auto’s met gekrijtstreepte mannen achterin reden af en aan…
De baliemedewerkster vroeg of Opa een afspraak had, hetgeen hij ontkennend moest beantwoorden. Hij wilde simpelweg de Directeur spreken. ‘Waarover dan wel?’ Opa liet de brief zien. ‘Daarover doen wij geen verdere mededelingen. Elke discussie daarover is uitgesloten. Het is zoals het is. Als er verandering komt in het uitkeringsbeleid, ontvangt u hierover vanzelf weer een brief, waarover correspondentie niet mogelijk is.’
En Opa stond weer op straat, met de brief nog in zijn hand.
De pensioenfondsen in Nederland hebben de afgelopen tijd 120 miljard euro verloren, 120 miljard! Verdampt, verdwenen, in rook opgegaan…
‘Waarom belegt een pensioenfonds eigenlijk niet gewoon in Staatsobligaties? Dat is over de afgelopen jaren de beste belegging gebleken. Veel beter nog: in specifiek schatkistpapier met een actuariële middelrente, rechtstreeks bij De Nederlandsche Bank. Geen tussenpersonen. Dus geen provisie. Dan blijft het een nominale belegging, die niet fluctueert. Precies wat nodig is, want juist door de koersdalingen gaat het mis. Een situatie zonder koersfluctuaties geeft rust en balanscontinuïteit aan het fonds en maakt betrouwbare actuariële berekeningen op lange termijn mogelijk. Dan zouden er ook niet zo’n duur gebouw, limousines en bestuurs- en personeelsapparaat nodig zijn. Scheelt miljarden... misschien wel die 120 miljard! De Staat zou dan zijn tekorten langlopend kunnen financieren, buiten de grillige kapitaalmarkt om. Dat geeft de Staat ook rust, die in ruil daarvoor een actuarieel verantwoorde rente kan bijschrijven en daarmee garant staat voor de uitkeringen van pensioenen, waarvoor jaren is betaald… En de computer zou het werk doen…’, dacht Opa bij zichzelf. ‘Een win-win-situatie… Een gewoon kantoor, net als vroeger toen de directeur nog te spreken was, en 90% van het personeel er uit’…
De directeuren, commissarissen, actuarissen en beleggingsanalisten van het pensioenfonds, die zo jammerlijk hebben gefaald, denken daar heel anders over: dan zouden zij geen riante baan, kantoor en limousine meer hebben…
Maar die hebben er ook niet voor gespaard, zoals Opa Beer en vele anderen wel deden…
‘Graaiers, en nog incompetente sukkels ook…’, mompelde Opa. ‘Actuariële sukkels’…
Opa Beer, 19 januari 2010.
Doorsturen mag onder vermelding van Opa's Blog/www,fabelsvanguido.nl
P.S. 1: Ed Nijpels gaf als eerste gehoor aan de oproep van Opa, door op 19-2-2010 aan te kondigen te zullen aftreden als voorzitter van het ABP. Wanneer volgen de anderen?
P.S. 2: De Nederlandsche Bank geeft Opa gelijk en heeft op 15 maart 2010 aan pensioenfondsen in Nederland laten weten, dat zij bewuster moeten gaan beleggen.
P.S. 3: Op 18 augustus 2010 kondigde minister Donner aan, dat 14 pensioenfondsen per 1 januari 2011 de pensioenuitkeringen moeten verlagen. Die fondsen hebben dus niets geleerd van bovenstaande column van Opa Beer.
'n Reactie:
Opa Beer, zelfs door het kleinste raampje schijnt de zon.
Lieve groet van een actief en bevlogen politiek meisje.
Marijke.
zie meer reacties
naar boven/home/inhoud
Balkenende-normen...
Zelfde dag/zelfde avond: Premier Balkenende in de Tweede Kamer/Burgemeester Leers van Maastricht in de Gemeenteraad. Beiden CDA’ers… met dezelfde uitgangspunten, mag je veronderstellen… Wat was er gebeurd?
Balkenende was beoordeeld door een commissie/Leers eveneens.
De commissie die oordeelde over Balkenende was met het merendeel van haar 49 conclusies kritisch/Leers had geen wet overtreden, alleen de indruk… de índruk (!) gewekt van belangen-verstrengeling. Hij had niets verkeerds gedaan, was alleen ‘een beetje dom’ geweest…
Heel veel leden van de Tweede Kamer – die van coalitiegenoot PvdA incluis - waren in het debat of daarvóór vernietigend over het optreden van de premier. Ondanks politieke en maatschappelijke druk bleef de premier zitten/Leers hield de eer aan zich zelf en stapte op…
Balkenende zou worden beticht van het illegaal binnenvallen van een land… met militair geweld… met 5000 doden tot gevolg… in elk geval in strijd met de internationale rechtsnormen… is nogal wat…
Van CDA-ers, die het Christelijk geloof als uitgangspunt nemen - dus de tien geboden, lijkt me, waarvan het ‘Gij zult niet doden’ toch het meest serieuze gebod lijkt te zijn - mag je veronderstellen, dat die uiterst behoedzaam omgaan met juist dit laatstvermelde gebod.
Een land met militair geweld binnenvallen mag volgens Opa alleen in uiterste omstandigheden, bijvoorbeeld als je eigen land of dat van je bondgenoten direct bedreigd wordt, volgens het internationaal volkenrecht en oorlogsrecht als uiterste middel, nadat alle ultimatums van de Verenigde Naties zijn verstreken… dat was niet het geval, vond de commissie…
Van het gelegenheidsargument van ‘massavernietigingswapens’ was de VN-waarnemers niets gebleken, niet vóór en niet nà het militaire binnenvallen… de commissie Davids evenmin… De premier ziet geen reden om op te stappen… was hoogst verontwaardigd… boos… en desavoueerde het rapport van de commissie, die hij eigenhandig had ingesteld…
Er komt nog een antwoord van de premier... mede namens het (huidige) kabinet... een nader debat... hoor en wederhoor... iedereen moet zich kunnen verdedigen... maar de toon is gezet...
Dezelfde premier is destijds gekozen met zijn betoog voor ‘Normen en waarden’… Niemand vroeg zich af ‘welke normen en waarden dan wel?’… dat leek voor de hand te liggen… klonk vertrouwenwekkend…
Inmiddels lijken het andere normen… eigensoortige normen… waarvan Opa toen niet eens wist dat die bestonden… ‘Balkenende-normen’…
Opa Beer, 14 januari 2010
"Als je kleine normen en waarden zó belangrijk vindt, dan steekt daarbij toch schril af, dat je bereid bent om zó over de grote staatsrechtelijke normen en waarden heen te walsen… Men is de weg kwijt over wat elementair is in de democratie”.
Mr. Hans van Mierlo.
zie reacties
Doorzenden o.v.v.: © Copyrights Opa's blog, www.fabelsvanguido.nl
naar boven/home/inhoud
“Als er te weinig strooizout is, is er te weinig strooizout”…
“Als er te weinig strooizout is, is er te weinig strooizout”… Klinkt als een tautologie, dus logisch. Maar niet uit de mond van een Minister van Binnenlandse Zaken. Nu is er járen geen strenge winter geweest in Nederland en ligt er eindelijk een keer sneeuw… is het zout op…
De jammerlijk mislukte conferentie in Kopenhagen (‘sneeuwkappen smelten, opwarming van de aarde, ’t komt nooit meer goed, het einde van de aarde is nabij, maar we kunnen niet tot afspraken komen') is koud achter de rug, of… het sneeuwt, en niet zo’n beetje ook!
JAREN (!) de tijd gehad om een zoutvoorraadje aan te leggen… “Rijkswaterstaat constateert, dat het zout op is… wegen kunnen niet meer worden schoongemaakt… bepaalde wegen zullen moeten worden afgesloten... blijf maar liever thuis… ’t kan nog dagen duren”...
Maar de minister grijpt in: zoutvoorraden worden gevorderd ("er is een dringend beroep gedaan") bij Akzo in verband met de verkeersveiligheid. "Conform een marktprijs die normaal is" (gezien de nijpende omstandigheden dus veel hoger dan normaal).
“Er is een vrouw uit Haarlem van 69 met haar fiets uitgegleden door de gladheid”... dood.
Allemaal in het nieuws van RTL.
Volgens een lacherige minister-president zou het goed zijn als iedereen z’n eigen stoepje schoon zou houden. Klinkt als “Gaat u maar rustig slapen”… en "Soevereiniteit in eigen kring...". Waar kennen we dat ook al weer van? Typisch een voorbeeld van zijn eigen straatje schoonvegen.
Op advies van de minister-president wilde Opa Beer vanavond ook zíjn stoepje schoonmaken. En dat van zijn 69-jarige buurvrouw. Over 'naoberschap' gesproken. Zij zou zout halen. Op de fiets... Eén praktisch bezwaar: het zout was op. Dat was naar Rijkswaterstaat... De buurvrouw is sindsdien niet teruggekeerd...
Wat Opa bij zichzelf dacht? “Voorbereiding kenmerkt de professional"...
Is regeren niet vooruitzien?
Opa Beer, 8-1-2010 zie reacties
Doorzenden mag onder vermelding van © Column van Opa op www.fabelsvanguido.nl
Op 1 mei 2010 werd in de pers bekend gemaakt, dat de Nederlandse gemeenten in de afgelopen winter 2 à 3 maal de normale prijs hebben betaald om strooizout te bemachtigen. Het gros van de gemeenten heeft niet eens over de prijs onderhandeld... Opa schreef dat al op 8 januari...
naar boven/home/inhoud
ICEsafe…
Wat Opa van de ICEsave-bank-affaire vindt? Dat zal ik je vertellen, jongen. Opa geeft de burgers van IJsland helemaal gelijk. Het is te gek voor woorden, dat burgers, dus belastingbetalers, moeten dokken voor de schulden van een, naar het zich laat aanzien, stelletje oplichter-bankiers.
“We hebben het geen van allen zien aankomen” riepen de bankiers na het wereldwijd ineenstorten van de economieën in koor. Uiteraard ingefluisterd door hun dure advocaten, die hun geest al zagen zweven. Stel je voor dat de een of andere bankier in een eerlijke bui, dus in een vlaag van verstandsverbijstering, publiekelijk zou bekennen: “Natuurlijk hebben we het allemaal zien aankomen. Sterker nog, we hebben er gezamenlijk bewust naar toe gewerkt. Als je alle nestjes leeghaalt, moet je niet verwonderd staan te kijken, als er vervolgens geen kuikentjes meer komen. We deden er allemaal aan mee. Die bonussen van ons konden we alleen incasseren, als we woekerwinsten konden tonen. Daarom verkochten we gebakken lucht en rommelhypotheken. In feite zijn we gewoon ordinaire zakkenvullers.” Dan zou de kat pas echt goed ziek zijn. Niet alleen zouden de bankiers alle bonussen moeten inleveren, maar ook zouden zij persoonlijk aansprakelijk worden gesteld. En uit hun luxe baantjes worden gezet…
Daarom is het belachelijk om burgers, dus de gewone belastingbetalers, die toch al in hun kuif zijn gepikt door hun banken, te laten opdraaien voor de banktekorten.
Of banken een verzekering zouden moeten afsluiten voor hun toekomstige tekortkomingen? Te gek voor woorden. Verzekaars zijn één pot nat met de banken. Ze zijn ermee vervlochten en doen aan alle spelletjes mee. Die gaan geen zaken verzekeren, waarvan ze op hun vingers kunnen natellen, dat er schade uit ontstaat. Een brandverzekering keert ook niets uit aan degene, die zijn eigen huis in brand steekt.
Nee, laat banken in de toekomst gewoon een percentage van hun winst betalen aan de staat. Vóór de bonussen natuurlijk, want anders is de kas weer leeg. En een percentage van 0 = 0. Die bijdrage kan dan in een staats-stroppenpot - dus niet in een interne VAR-reservepot, want die is in geval van faillissement toch leeg - voor het geval de staat weer eens moet bijspringen. Zodat niet de burger betaalt, maar de schadeveroorzakers, dus de banken en hun bestuurders zelf. Verantwoordelijk voor, dragen naar…
Terug naar IJsland. Het parlement aldaar heeft 3,8 miljard schuldig erkend aan Engeland en Nederland. OK, die schuld staat dus vast, of de IJslanders dat nou leuk vinden of niet. Nu weigert de IJslandse president de wet te tekenen en schrijft een referendum uit.
Als een schuldenaar weigert zijn schulden te betalen, kunnen zijn schuldeisers zijn faillissement aanvragen. Daar zijn een erkende vordering en een steunvordering voor nodig. Twee landen als schuldeisers voor 3,8 miljard? Dan is het aanvragen van een faillissement geen probleem, lijkt me. Gewoon doén!
Want is het dan redelijk dat de Éngelse en Néderlandse belastingbetalers de tekorten van de IJslandse bank gaan betalen? Terwijl de IJslandse toezichthouders hebben zitten dutten, iets wat overigens niet een typisch IJslandse gewoonte is. En terwijl de Nederlanders per hoofd van de bevolking een staatsschuld hebben, die al het dubbele is van de staatsschuld per hoofd van de IJslanders. En terwijl IJsland op plaats nr. 6 staat van de lijst van rijkste landen.
Engeland en Nederland zijn zo aardig - lees naïef - geweest de gedupeerden van de ICEsave bank voor te schieten. Daar kunnen de belastingbetalers van Engeland en Nederland niet voor opdraaien. Dat is het pakkie-an van de IJslanders, die zoeken dat dan onderling maar lekker zelf uit. Bijvoorbeeld door tegen het referendum èn hun president te stemmen… De burgers in IJsland hebben gelijk: zij moeten er niet voor opdraaien - zomin als de Engelse en Nederlandse burgers/belastingbetalers - maar de banken en hun bestuurders zèlf, via een extra-belasting... voor in de staatspot...
Of IJsland in de Europese Unie mag komen? We weten nou, hoe IJsland in elkaar zit: net zo betrouwbaar als hun failliete ICEsave-bank. Die toetredingskwestie zou ik dus nog maar eens minimaal tien jaar in de koelkast zetten, dan kan het afkoelen. Daar zit het safe… ICEsafe…
Opa Beer, 7-1-2010
P.S. 1: Op 17-1-2010 liet minister van financiën Bos in een interview in Buitenhof weten zo'n belasting in Nederland te overwegen. Op 19-1-2010 liet hij weten de topsalarissen en bonussen van ABN Amro met terugwerkende kracht te miniseren met 65% tot zo'n miljoen euro per jaar. Toch ook geen kattenpis, zou je zeggen. Leuk in elk geval, dat minister Bos tot de lezers kan worden gerekend van Opa's blog. Bos zelf is ook een enthousiast blogger trouwens...
P.S. 2: Op 18-1-2010 liet President Obama weten een extra belasting voor de grote banken te gaan heffen. 'Elke dime, die het Amerikaanse volk toebehoort, moet terugkomen', aldus Obama. 'We want our money back and we are going to get it.' Wat een eer voor Opa, dat Obama zijn columns leest...
P.S. 3: Op 26 mei 2010 kondigde de Europese Commissie aan ook een speciale bankenbelasting te willen instellen. Ze luisteren allemaal wel goed naar Opa...
P.S. 4: Op 31 mei 2010 nam demissionair CDA-minister Jan Kees de Jager Opa's idee voor een nieuwe bankenbelasting over en wil hij er de komende kabinetsperiode 400 miljoen euro mee ophalen in Nederland. Wat is 400 miljoen op een in de volgende kabinetsperiode te besparen bedrag van 30 miljard?
P.S. 5: Op 2 juni 2010 ging ook de VVD om: mits deze bankenbelasting in heel Europa gaat gelden, is de VVD vóór de door Opa Beer gesuggereerde bankenbelasting.
P.S. 6: Op 10 juni 2010 hebben de regeringsleiders van de Europese Unie besloten, dat er per 1 oktober een Europese belasting moet komen op banken om de kosten van de economische crisis te betalen. Het streven is naar een wereldwijde bankenbelasting. Opa's invloed reikt wel ver...
P.S. 7: Op 20 juni 2010 kondigde de Britse minister van Financiën George Osborne aan, dat de regering de Britse banken een bankenbelasting gaat opleggen van 1-3 miljard pond per jaar...
P.S. 8: Op 25 augustus 2010 stemde de Duitse regering in met een wet op de bankafdracht voor een fonds, waaruit in de toekomst Duitse banken in moeilijkheden moeten worden gered, zodat de belastingbetaler er niet weer voor zal moeten opdraaien... Bravo Opa, uw schaduw snelt u vooruit!
080110
Helemaal mee eens... stelletje sp...varkens!
Liefs,
B. te B.
orzenden o.v.v.: © Copyrights Opa's blog, www.fabelsvanguido.nl
naar boven/home/inhoud
Virtueel ‘naoberschap’
Wim Kan, de grote cabaretier van weleer, zei eens over de Pauselijke inmenging met voorbehoudsmiddelen: ‘Als je de sport niet beoefent, moet je je ook niet met de spelregels bemoeien’. Daar moest ik aan denken bij de goedbedoelde kerstboodschap 2009 van Hare Majesteit Koningin Beatrix. Ze waarschuwde voor verkilling en afstand in de samenleving door de opmars van moderne communicatie-mogelijkheden. Het deed mij ook denken aan de merkwaardige pogingen van oud-premier Kok, die een computermuis aanzag voor een afstandsbediening. Later was hij onafscheidelijk van zijn computer-telefoontje op broekzakformaat...
De Koningin lijkt geen groot ervaringsdeskundige te zijn als naaste buurvrouw en met ‘naoberschap’. Dat is geen verwijt, maar inherent aan het koningschap: koninginnen hebben nu eenmaal geen buren, maar grote paleizen temidden van parken van tuinen.
Elke medaille heeft twee kanten...
Vorige week overleed de vrouw van een goeie vrind van me. Na een lange ziekte, maar gelukkig en natuurlijk, zonder onmenselijk rekken, in haar slaap, gewoon thuis . We zaten op 1500 km van elkaar, en gelukkig konden we contact houden, dankzij de moderne communicatiemiddelen. Een dankbare vorm van ‘virtueel naoberschap’...
Twee vriendinnen: de ene woont nu in Parijs, de ander in Zweden. Eveneens 1500 km van elkaar. De ene druk bezig met haar masters, de andere net moeder geworden. Geen van beiden heeft tijd of gelegenheid om te sporten, wat ze graag samen zouden doen. Dankzij internet tennissen ze nu tegen elkaar, dames enkel, op afstand, via ‘Wii’. Ze zijn er dolgelukkig mee…
Grootouders zien hun kleinkinderen op wereldafstanden per webcam, dankzij Skype...
Nederland kent duizenden vrijwilligers, die er onbetaald en onbaatzuchtig zijn voor anderen…
Als vroeger mensen emigreerden, nam men afscheid voor het leven. De kans op een weerzien was vrijwel nihil: een terugreis per boot duurde weken en was onbetaalbaar. Dat laatste gold ook voor telefoongesprekken. Ik herinner me een radioprogramma op tweede kerstdag uit die tijd, waarin mensen ‘in den vreemde’ een korte radioboodschap hadden ingesproken. De ‘achterblijvers’ in Nederland zaten met tranen in de ogen te luisteren… dankzij de radio...
Wikipedia, de grootste encyclopedie van de wereld. Gratis! Voor en door eenieder te bereiken en daarmee de grootste bron voor ontwikkeling van jong en oud, arm en rijk, dom en slim. Een zegen voor de mensheid. Geen overheidsinitiatief, maar een gemeenschapsproject van anonieme leveranciers van overdrachtskennis…
Met een mes kun je je boterham met boter besmeren of iemand de keel doorsnijden. Verwar de geneugten van de computer, telefoon, televisie, skype, internet en wat dies meer zij niet met de ‘computerweduwe’, louche sites, internetverslaving, 24/7 twitteren of sms-en…
De moderne tijd biedt mogelijkheden en moeilijkheden en is daarmee niet anders dan wat vroegere dagen ons te bieden hadden. Wie ‘naoberschap’ wil betrachten heeft alle kansen: low cost, wereldwijd, dag en nacht en onbeperkt. Wie dat niet wil, doet dat niet: voor zo'n geestesarme man of vrouw is 1500 km te ver, maar ook zijn naaste buren…
Opa Beer, 030110
naar boven/home/inhoud Doorzenden o.v.v.: © Copyrights Opa's blog, www.fabelsvanguido.nl
100310
Balkenende roemde in zijn Hofstadlezing de mogelijkheden en betrokkenheid van burgers bij virtuele contacten. Goed dat hij zich bovenstaande column van Opa ter harte heeft genomen...
Tijden veranderen…
Momenteel circuleert er op de TV een reclamefilmpje over afvalwater. Volwassen mensen en zelfs baby's zwemmen er merkwaardigerwijs rond onder het wateroppervlak en constateren dingen, die niet in dat afvalwater thuis horen. Zoals vetten, terpetijn, bips-, luier- en damesdoekjes, alsmede kippenbotten, kortom alles wat niet met douche- en mondspoelwater, plasjes en faecaliën te maken heeft. Alles zo maar door het toilet spoelen mag dus niet meer. Hoe schril is het contrast met zoveel jaar geleden. ‘Tempora mutantur, nos et mutamur in illis’, zeiden de Romeinen al, wat zo veel wil zeggen als ‘De tijden veranderen en wij veranderen met hen’…
Vijftig jaar geleden ontstond voor het eerst ‘de luxe keuken’. Met een ‘frigidaire’, nu gewoon koelkast geheten, een moderne electrische of gasoven in plaats van koken op hout of kolen, en een ‘dubbele spoelbak’ met ‘zwengkraan’ met een daaraan gekoppelde ‘automatische afwasborstel’ aan een flexibele uittrekbare slang, als voorloper van de afwasmachine. Het neusje van de zalm was het met een pseudo-Frans woord aangeduide ‘keukendevaloir’: voortaan gooide je al je schillen en overgebleven spul niet meer in de vuilnisbak, maar in een roestvrijstalen koker naast de gootsteen. Daarin werd het huishoudelijk afval met een motortje automatisch vermalen en meegespoeld met het afvalwater, rechtstreeks het riool in. Voorlopig was de keukendevaloir (of was het ‘het keukendevaloir'?) nog voorbehouden aan de chique bovenlaag. Maar voorspeld werd, dat dát de grote toekomst zou zijn voor het afvalprobleem voor iedereen: alle afval, behalve blik en zo, afvoeren via het riool samen met het was-, afwas- en toiletwater.
Van deze schone gedachte is helaas niets over. Het zou namelijk een logistieke oplossing hebben betekend van jewelste: geen lawaaierige en stinkende vuilniswagens meer langs de deur, alles hygiënisch de deur uit. Was het maar waar, dan hoefden die mensen op de reclamefilmpjes nu niet tussen het afval te zwemmen. Waarom nemen die lui trouwens een duik in het riool? Mafkezen! Ik zwem liever in zee of in een zwembad…
Opa Beer 18-12-2009
naar boven/home/inhoud
Doorzenden mag o.v.v www.fabelsvanguido.nl
Als het kalf verdronken is…
Sinds 2007 staat de paling op de Rode Lijst van ernstig bedreigde diersoorten. Net als de Oerang Oetang. Een grote landelijke supermarktketen heeft nu besloten vanaf medio 2010 de verkoop van paling in zijn supermarkten te staken, luidt de strekking van een krantenberichtje. Je vraagt je dan af: als de situatie werkelijk zo ernstig is, waarom dan niet met onmiddellijke ingang? Want kleinere broers onder de supermarkten gingen hun grotere broer al voor. Het antwoord is opmerkelijk: ‘Als je de verkoop meteen stopt, gaat de consument de paling ergens anders halen.’ Wel gaat de keten op de verpakking vermelden, dat paling een ernstig bedreigde diersoort is en dat andere gerookte vissoorten net zo lekker zijn.’ Waar doet die redenering mij toch aan denken?
Deze redenering doet denken aan die van een handelaar in verkeerde waar: ‘Als ze het niet bij mij kopen, kopen ze het wel van een ander’. Om vervolgens met open ogen recht in de spiegel te kunnen kijken. Het heeft ook iets van doorgaan met de verkoop van sigaretten, terwijl je op het doosje hebt vermeld, dat roken dodelijk is: ‘Ik heb het je toch eerlijk gezegd? Dan treft mij geen blaam’. Het maakt het geheel tot een killing satire.
En waar zou de consument de terminale waar dan wel gaan halen, als de concurrenten de verkoop van paling al hebben gestaakt? Juist, bij de kleine visboer of de palingvisser, die bezig is zijn laatste palinkjes te vissen en te roken. En dat mag niet van de grootgrutter! Want de kleine winkelier en visser hebben wel iets van de paling: op sterven na dood. En dat is precies waar de grootgrutter al jaren op uit is, de kleine ondernemer uitroken, net als de palingen.
Wel heeft de grutter zich ingedekt, want hij bedacht in samenwerking met het Wereld Natuur Fonds een duurzaam alternatief, een andere gerookte vissoort, die nog vóór Pasen in de schappen ligt.
Als onze geliefde grootgrutter het werkelijk zo oprecht meent, waarom dan niet met onmiddellijke ingang de verkoop staken? En dan, ter nagedachtenis aan de vrijwel uitgestorven paling, tot Pasen het schap waar voorheen de paling lag leeg laten met daarin een briefje: ‘de paling is bijna uitgestorven, daarom verkopen we hem niet meer. Maar voor broodjes aap (eveneens met stip op de Rode Lijst) kunt u onverminderd terecht in het volgende schap. Want daarvoor hebben wij nog geen alternatief.'
Opa Beer, 101209
naar boven/home/inhoud
Doorzenden mag o.v.v. www.fabelsvanguido.nl
Zie zo, en nu gaat Opa pitten...
foto van guido/alle copyrights voorbehouden
naar boven/home/inhoud
|
